ึงมาต้าถงล่ะเจ้าคะ? ก่อนหน้านี้ก็ไม่ส่งคนมาบอกสักหน่อย ไทฮองไทเฮาสบายดีหรือไม่? ท่านลุงสบายดี…”
“ทุกคนสบายดี!” ฮูหยินฝางมองแก้มที่ผิวพรรณดีของเจียงเซี่ยน และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าว่าเจ้าวิ่งเต้นมาตลอดทางนี้ กลับมีชีวิตชีวากว่าตอนอยู่ในวังเสียอีก”
กำลังหัวเราะเยาะนางที่ถูกหลี่เชียนหลอกพาหนีหรือ?
เจียงเซี่ยนรู้สึกละอายใจจนเหงื่อตก แต่ปากกลับไม่ให้อภัยคน นางหัวเราะพลางล้อเล่นว่า “วิ่งอยู่ข้างนอก ร่างกายไม่แข็งแรงแล้ว!”
“จริงหรือ?!” คำพูดของฮูหยินฝางแฝงความหยอกล้อ
เจียงเซี่ยนร้อนตัว จึงไม่กล้าหยอกฮูหยินฝางเล่นต่อ นางมองไป๋ซู่ที่เงียบไม่พูดไม่จามาตลอด และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมเจ้าถึงตามท่านป้ามาด้วยล่ะ?”
ไป๋ซู่เป็นผู้หญิงที่กำลังจะแต่งงานนะ!
นางอมยิ้มและเอ่ยว่า “ข้ามาเป็นเพื่อนฮูหยิน”
ทว่ากลับไม่เห็นความสุขของนางในน้ำเสียงแม้แต่น้อย
