แม้เจียงเซี่ยนจะชอบดูงิ้ว แต่กลับไม่ค่อยชอบไปร่วมสนุกกับคนอื่นนัก จึงเปิดเผยเรื่องนี้ไปอย่างคลุมเครือ
หลิวตงเยว่วิ่งเข้ามาบอกนางว่าหลี่เชียนกลับมาแล้ว
และยังพาพระรูปหนึ่งกับเณรสองรูปมาด้วย
พี่น้องสกุลฉีมองหน้ากันเลิ่กลั่ก และเอ่ยอย่างตกใจว่า “ท่านหญิงไม่สบายใจตรงไหนหรือ จะเชิญพระมาสวดมนต์หรือ?”
“ไม่ใช่หรอก” สองพี่น้องนี้ช่างพูดจาตรงไปตรงมาจริงๆ เจียงเซี่ยนยิ้มพลางชี้ดวงตาของตนเอง “แค่บวมนิดหน่อย เชิญหมอมาดูแล้ว ก็ดูไม่ออกว่าเป็นเพราะอะไร ใต้เท้าหลี่จึงช่วยไปเชิญพระหมอยาที่ภูเขาอู่ไถมาดูให้ข้าหน่อย”
“เช่นนั้นก็น่าจะเป็นพระวัดถ่าย่วน” ฉีซวงร้องอย่างตกใจและเอ่ยว่า “มีแต่ในวัดของพวกเขาที่มีพระหมอยา และรักษาเก่งมาก!”
“แต่พระหมอยาวัดถ่าย่วนไม่ออกไปรักษาคนนอกสถานที่ไม่ใช่หรือ?” ฉีตานเอ่ยอย่างงุนงงว่า “เจ้าเดาผิดแล้วกระมัง?”
“พระหมอยาวัดถ่าย่วนก็ไม่ใช่ว่าไม่มีใครออกไปรักษาคนไข้นอกสถานที่เสียหน่อย” ฉีซวงเอ่ยว่า “ครั้งที่แล้วหมู่บ้านจ้าวซีไฟไหม้ เผาคนตายไปมากมาย พระหมอยาวัดถ่าย่วนก็ออกไปรักษาคนไข้ที่หมู่บ้านจ้าวซีไม่ใช่หรือ?”
“แต่ครั้งที่แล้วนายหญิงอี๋ของน้องชายภรรยาใต้เท้าจินป่วย พระหมอยาวัดถ่าย่วนก็ไม่ออกไปรักษาคนไข้นอกสถานที่นะ สุดท้ายก็ยังหามคนมาที่วัดถ่าย่วนอยู่ดี เพราะเรื่องนี้ เซ่าหยางยังบอกว่าหากวันไหนเขาว่าง จะไปทุบสำนักซิ่งหลินของวัดถ่าย่วนเลย?”
“คนเขายินดีช่วยเหลือและประคับประคองแ
