งอีสีหน้าเคร่งเครียดและจริงจัง นานมากกว่าจะปล่อยมือ และครุ่นคิดพลางเอ่ยกับเจียงเซี่ยนว่า “ถึงแม้แม่นางจะคลอดก่อนกำหนดและร่างกายอ่อนแอมากตั้งแต่เด็ก ทว่าหลายปีมานี้รักษาด้วยยาวิเศษ เวลานี้จึงแข็งแรงกว่าคนทั่วไปเสียอีก ส่วนที่ตาบวมเล็กน้อยนั้นน่าจะเกิดจากหลายวันก่อนคิดและกังวลมากเกินไป และกระวนกระวายใจ ขอเพียงแม่นางปล่อยวางได้ พักผ่อนไม่กี่วันก็หายแล้ว ไม่จำเป็นต้องกินยาอะไร”
หลี่เชียนได้ยินก็ขมวดคิ้วตลอด และเอ่ยว่า “ตามปกติการคิดและกังวลมากเกินไปบั่นทอนจิตใจง่าย แล้วใบสั่งยาที่ทำให้จิตใจสงบและบำรุงลมก็ไม่จำเป็นต้องออกเหมือนกันหรือ?”
หงอีได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ใต้เท้าหลี่ ก่อนหน้านี้อาตมาก็เคยบอกโยมแล้วว่า ทั้งหมดนี้เป็นอาการเล็กน้อย หมอธรรมดาก็ดูได้ เพราะโยมโน้มน้าวศิษย์พี่เจ้าอาวาส ศิษย์พี่เจ้าอาวาสถึงสั่งให้อาตมาลงจากเขามาตรวจให้แม่นางผู้นี้ และตระกูลหลี่ก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณของวัดถ่าย่วนของพวกเราแล้วเช่นกัน อย่างไรอาตมาก็คงจะกุเรื่องขึ้นมาออกใบสั่งยาให้แม่นางผู้นี้ไม่ได้กระมัง?”
ความนัยที่แฝงในนั้นก็เพียงแค่ตำหนิที่หลี่เชียนทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เท่านั้น
หลี่เชียนไม่พอใจมาก เขายังอยากพูดอะไรอีก เจียงเซี่ยนก็รีบเอ่ยว่า “ขอบคุณพระหงอีมาก เป็นยาก็มีผลข้างเคียงอยู่บ้าง ในเมื่อท่านบอกว่าไม่จำเป็นต้องสั่งยา ข้าก็คิดว่าข้าจะต้องหายได้โดยไม่ใช้ยาอย่างแน่นอน” และเอ่ยอีก
