เจียงเซี่ยนกังวลจริงๆ
ชาติก่อนนางรู้สึกว่าจ้าวอี้รักคนสกุลฟางมาก ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่ปล่อยให้คนสกุลฟางขายตำแหน่งขุนนางและบรรดาศักดิ์เพื่อสะสมความมั่งคั่ง หลอกนางว่าเซียวซูเฟยเป็นคนให้กำเนิดจ้าวสี่ เหยียบย่ำศักดิ์ศรีและหน้าตาของนางไว้ใต้เท้า ไม่เห็นแก่มิตรภาพระหว่างทั้งสองคนแม้แต่น้อย ทว่าชาตินี้คนสกุลฟางถูกเฉาไทเฮากักบริเวณอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่ว ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร จ้าวสี่ถูกบันทึกชื่อไว้ใต้ชื่อของซ่งเสียนอี๋ อนาคตยังไม่รู้แน่ชัด แต่เขากลับเหมือนไม่สนใจเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว ไม่เพียงแต่ไม่ออกหน้าเพื่อคนสกุลฟางอย่างโกรธแค้นเหมือนชาติก่อน ทว่ายังเห็นด้วยกับวิธีการของเฉาไทเฮา และโยนให้เฉาไทเฮาคุมคนสกุลฟางกับจ้าวสี่ด้วย
หากรักใคร่คนๆ หนึ่งอย่างจริงใจจะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?
สรุปแล้วจ้าวอี้คิดอย่างไรกันแน่?
หรือว่าเขารังแกคนที่อ่อนแอและกลัวคนที่แข็งแกร่งอย่างนั้นหรือ?
ตอนนั้นคนที่จัดการคนสกุลฟางคือนาง เขาก็มาสู้เอาเป็นเอาตายกับนาง เวลานี้คนที่คุมคนสกุลฟางคือเฉาไทเฮา เขาก็จำเป็นต้องอดทนไว้…
เจียงเซี่ยนคิดถึงเรื่องพวกนี้ก็ขมวดคิ้วตลอด
รู้สึกว่าตนเองเป็นคนมาสองชาติ ก็ไม่สามารถมองเห็นเนื้อในของจ้าวอี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เรื่องนี้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ และรู้สึกหวาดกลัวทันที
นางเอ่ยกับเจียงลวี่ว่า “ข้าได้ยินหลี่เชียนบอกว่า ท่านส่งนกพิราบสื่อสารไปหาท่านลุงแล้ว ไม่อย่างนั้น…พวกเรา ไ
