าศดี แต่ก็ชื้นเช่นกัน เจ้าต้องใส่เสื้อผ้าเพิ่มอีกชั้น”
หลี่เชียนพยักหน้า พลางมองนางด้วยรอยยิ้ม และไม่พูดอะไรเช่นกัน เหมือนแค่มองนางแบบนี้ก็พอใจแล้ว
เจียงเซี่ยนยังไม่เคยถูกคนจ้องมองอย่างใจกล้าแบบนี้ จึงอดที่จะเขินอายจนหน้าแดงไม่ได้ นางไอเบาๆ เพื่อปิดบังความอึดอัดใจของตนเอง และเอ่ยว่า “เจ้ากินอาหารเช้ามาหรือยัง? จะกินอะไรสักหน่อยหรือไม่?”
“ก็ดี!” หลี่เชียนตอบ ทว่าสายตากลับไม่เคยละไปจากใบหน้าของเจียงเซี่ยน
เซียงเอ๋อร์กับจุ้ยเอ๋อร์ถือตะกร้ากล่องอาหารมา และอมยิ้มมุมปาก
เจียงเซี่ยนคิดว่าพวกนางต้องกำลังหัวเราะนางกับหลี่เชียนแน่ๆ จึงถลึงตาใส่หลี่เชียนอย่างโมโห และหันตัวกลับห้อง
ราวม่านประตูกระทบวงกบประตูจนเกิดเสียงดัง ทว่ากลับไม่มีเสียงฝีเท้าของหลี่เชียนดังมาจากข้างหลัง
เจียงเซียนทั้งร้อนใจและโกรธ นางชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย และหันไปมองข้างหลัง แต่กลับเกือบจะชนกับหลี่เชียน
“ทำไมเจ้าถึงเดินไม่มีเสียงแม้แต่นิดเดียวเหมือนแมว” นางบ่นอย่างไม่พอใจ ทว่าในใจกลับรู้สึกดีใจขึ้นมาในทันใด
หลี่เชียนมองใบหน้าที่ดูเหมือนโกรธของนาง ในใจก็เหมือนถูกขนนกปัดขึ้นทีหนึ่งจึงจั๊กจี้ และไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีไปชั่วขณะ จึงเอาแต่มองนางและยิ้มตาหยี
————————————
