นที่ข้าไม่อยู่ หลี่เชียนแอบเข้ามาคุยอะไรกับเจ้าอีกใช่หรือไม่? ไม่เจอกันครู่เดียว เจ้าก็เปลี่ยนใจแล้ว ไม่กลับเมืองหลวง หรือว่าเจ้าอยากไปไท่หยวนกับหลี่เชียนอย่างนั้นหรือ? เจ้าจะรักษาเกียรติยศตนเองสักหน่อยไม่ได้หรือ? ต่อให้เจ้าอยากแต่งงานกับหลี่เชียนเอง ฝ่าบาทก็พระราชทานงานสมรสให้พวกเจ้าแล้ว เจ้ายังกลัวเขาหนีอีกอย่างนั้นหรือ ถึงเจ้าจะไม่สนใจ แต่ก็ไว้หน้าพี่ชายของเจ้าบ้าง ตอนที่ข้าอยู่ เจ้าอย่าสนใจเขา อย่าเชื่อฟังเขาได้หรือไม่!”
“ท่านพี่อาลวี่!” เจียงเซี่ยนไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงเอ่ยว่า “ท่านฟังข้าพูดให้จบได้หรือไม่!”
เจียงลวี่นั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือข้างกายนางอย่างโมโห เขาอดกลั้นความโกรธเอาไว้ และเอ่ยว่า “เจ้าว่ามา เจ้าว่ามา”
เจียงเซี่ยนรีบส่งสัญญาณให้หลิวตงเยว่นำชามาให้เจียงลวี่ใหม่อีกถ้วย แล้วถึงเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ท่านพี่อาลวี่รู้หรือไม่ว่าพระราชโองการฉบับนั้นได้มาอย่างไร?”
เจียงลวี่ทำเสียงไม่พอใจเบาๆ และเอ่ยว่า “พวกเจ้าไม่บอกข้า ข้าก็พอเดาได้บ้างเช่นกัน เป็นไปได้ว่าเฉาไทเฮาเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี กลัวว่าตนเองจะเดือดร้อน จึงให้เฉาเซวียนไปยุให้ไทฮองไทเฮาคิดหาทางทำราชโองการให้เจ้าฉบับหนึ่ง…”
ดังนั้นเขาถึงโกรธมาก
ทั้งที่รู้ดีว่าเป็นกับดัก ทว่าพวกเขาก็คาดเดาได้อย่างแม่นยำว่าเจียงเซี่ยนจะใจอ่อนจนจำเป็นต้องกระโดดลงไป
เจียงเซี่ยนรู้ว่าเจียงลวี่ความรู้สึกไวกับสถานการณ์ทางการเมืองมาก แล้วก็เฉลี
