ยวฉลาดมากเช่นกัน ต่อให้นางไม่พูด ก็ปิดบังเขาไม่ได้อยู่ดี
นางเล่าให้เจียงลวี่ฟังว่าไทฮองไทเฮาใช้พระราชเสาวนีย์เปลี่ยนเป็นพระราชโองการอย่างไร
เจียงลวี่ก็เข้าใจจุดสำคัญในนั้นทันที
เขาทำหน้าขรึม และเอ่ยอย่างจริงจังว่า “เจ้ากลัวว่าฝ่าบาทจะเล่นลูกไม้หรือ?”
———————————–