ไทฮองไทเฮาได้ยินก็ยิ้มเยาะ และเอ่ยว่า “เรื่องนี้ฝ่าบาทควรไปถามเสด็จแม่ของฝ่าบาท!”
จ้าวอี้ตกใจ และอ่านพระราชเสาวนีย์อย่างละเอียดอีกรอบ ถึงนึกขึ้นได้ว่าหลี่เชียนเป็นใคร
เขาอดที่จะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันไม่ได้ แล้วขยำพระราชเสาวนีย์อย่างมั่วๆ และโยนทิ้งลงบนพื้น
ไทฮองไทเฮาเห็นแล้วก็ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดตรงหางตา “ฝ่าบาท ถือว่าหม่อมฉันขอร้องฝ่าบาท ฝ่าบาทรีบอภิเษกสมรสเถอะ! ฝ่าบาทไม่แต่งงาน เป่าหนิงก็ไม่ได้รับความสงบสุขสักที ฝ่าบาทกับเป่าหนิงต่างเป็นคนที่หม่อมฉันเห็นมาตั้งแต่เด็กจนโต ชอบเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก คนหนึ่งเป็นหลานสาวของหม่อมฉัน อีกคนก็เป็นหลานชายของหม่อมฉัน สำคัญเท่ากันทั้งคู่ หม่อมฉันเห็นชอบ แต่เสด็จแม่ของฝ่าบาทไม่ชอบ หม่อมฉันจะทำอะไรได้?”
“แม้ฮองเฮาจะเป็นมารดาของแคว้น แต่ในเวลาปกติก็ยังต้องใช้ชีวิตอยู่บ้าน กตัญญูต่อแม่สามี ปรนนิบัติสามี เลี้ยงดูและอบรมสั่งสอนลูกชายกับลูกสาวเหมือนผู้หญิงธรรมดาไม่ใช่หรือ ผู้หญิงที่ไม่ได้รับความโปรดปรานจากแม่สามี ตั้งแต่อดีตเป็นต้นมา มีกี่คนที่มีจุดจบที่ดี”
“ฝ่าบาทเป็นทั้งฮ่องเต้ และเป็นพี่ชายของเป่าหนิง หม่อมฉันยังหวังว่าหลังจากหม่อมฉันตายแล้ว ฝ่าบาทจะดูแลเป่าหนิงได้เหมือนเมื่อก่อน แล้วทำไมฝ่าบาทต้องทำให้เป่าหนิงลำบากด้วย?”
“ฝ่าบาท ทรงฟังคำแนะนำจากหม่อมฉันสักคำเถอะ!”
“ฝ่าบาทตั้งฮองเฮาเร็วหน่อย เป่าหนิงก็จะได้หาคนแต่งงานอย่างสบายใจเช่นกัน”
“ฝ่าบาทช
