่วงชิงเกียรติยศกับไทเฮาเช่นนี้ ไทเฮาทำอะไรฝ่าบาทไม่ได้ แต่นางกลับจัดการเป่าหนิงได้อย่างง่ายดาย”
“ต้องรู้ว่า ธรรมเนียมนั้นเป็นสิ่งที่มีมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ฮองเฮาเป็นผู้คุมสตรีบรรดาศักดิ์ข้างในและข้างนอกทั้งหมด ฝ่าบาทไม่ตั้งฮองเฮา ตราประจำตัวของฮองเฮาอยู่ในกำมือของไทเฮา เรื่องแบบนี้ก็ไม่อาจหนีได้พ้น…”
คำพูดของไทฮองไทเฮาแทงหน้าอกของจ้าวอี้เหมือนมีด
หรือว่าต่อให้เขาว่าราชการด้วยตนเองแล้วก็ไม่สามารถทำอะไรตามใจชอบได้อย่างนั้นหรือ?
เสด็จแม่ทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?
นางบอกว่านางเสียดายที่ไม่ได้สั่งสอนเขาด้วยตนเองตั้งแต่เด็ก เขาก็ยอมมอบลูกชายคนโตของตนเองให้นางเลี้ยงดู
นางบอกว่าคนสกุลฟางไม่มีคุณธรรม ต้องดูแลและสั่งสอนดีๆ เขาก็ยอมให้คนสกุลฟางติดตามอยู่ข้างกายนาง
นางยังต้องการอะไรอีก?
นางยังอยากควบคุมเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกอย่างนั้นหรือ?
เขาเดินกลับไปกลับมาในห้องด้วยสีหน้าโกรธจัด จู่ๆ ก็หยุดฝีเท้าและเอ่ยอย่างหวาดกลัวว่า “เป่าหนิงล่ะ? นางอยู่ไหน? ตอนนี้นางเป็นอย่างไรบ้าง?”
“หม่อมฉันให้ไทฮองไท่เฟยอยู่เป็นเพื่อนนาง” ตอนที่ไทฮองไทเฮาเอ่ยเรื่องนี้ สีหน้าดูแย่มาก “หม่อมฉันไม่กล้าให้นางรู้ นิสัยของนางนั้นคนอื่นไม่รู้ ฝ่าบาทก็ยังไม่ทราบ หากดื้อขึ้นมา ต่อให้เป็นคนที่มีอำนาจมากที่สุดในใต้หล้านางก็ไม่สนเช่นกัน หม่อมฉันกลัวว่านางจะบุ่มบ่ามไปหาเสด็จแม่ของฝ่าบาท และกลายเป็นทำให้เสียการใหญ่ เสด็จแม่ของฝ่าบาท
