่า “เป็นลูกพี่ลูกน้อง ลูกพี่ลูกน้อง…ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ของข้าไม่มีลูก ตอนหลังจึงรับเลี้ยงเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เพราะเกิดหิมะตกเล็กน้อย จึงตั้งชื่อให้ว่าเสี่ยวเสว่ ต่อมาท่านป้าสะใภ้ใหญ่เสียชีวิต ท่านลุงแต่งงานใหม่ แล้วก็มีหลี่หลินพี่ชายใหญ่ของข้า พี่สาวข้านิสัยไม่เลว ถึงเวลานั้นจะแนะนำให้พวกเจ้ารู้จัก พวกเจ้าจะต้องเล่นด้วยกันได้อย่างแน่นอน”
เจียงเซี่ยนไม่มีอะไรจะพูด
นางไม่อยากเล่นกับใครทั้งนั้น แล้วก็ไม่อยากไปมาหาสู่กับใครเช่นกัน
“พี่หญิงใหญ่ของเจ้าแต่งงานแล้วไม่ใช่หรือ?” นางเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย “เกรงว่าพวกเราจะเล่นด้วยกันไม่ได้กระมัง?”
หลี่เชียนหัวเราะ และเอ่ยว่า “นางนิสัยคล้ายกับคุณหนูไป๋ซู่ พวกเจ้าน่าจะเข้ากันได้ดี”
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าเร็วเกินไปที่จะพูดเรื่องพวกนี้ แต่หลี่เชียนก็หวังดีเช่นกัน หากนางปฏิเสธอย่างเด็ดขาด จะต้องทำให้หลี่เชียนไม่พอใจอย่างแน่นอน
เวลานี้ใช้ชีวิตก็ลำบากพอแล้ว ทำไมจะต้องทำให้ทั้งสองฝ่ายไม่พอใจกันเพราะเรื่องเล็กน้อยพวกนี้อีก?
หลี่เชียนเอ่ยซ้ำอีกครั้ง “เป่าหนิง เจ้ากลับไท่หยวนกับข้าเถอะ! ข้ากลัวว่าหากฝ่าบาทขังเจ้าไว้ในวังแล้ว ข้าจะทำอย่างไรล่ะ? อย่างไรท่านลุงก็ไม่อาจทรยศฝ่าบาทเพราะเรื่องนี้ได้กระมัง? เจ้าอยู่เมืองหลวง อันตรายเกินไปแล้ว”
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนอย่างเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม และเอ่ยว่า “เจ้ากลัวว่าข้าไปแล้วจะไม่กลับมา และตระกูลเจียงไม่ยอมรับเรื่องแต
