หลี่เชียนถอนหายใจยาวเหยียด
แต่จู่ๆ ก็คิดว่า หากไทฮองไทเฮาไม่เชื่อว่าเจียงเซี่ยนไปกับเขาเองอย่างด้วยความเต็มใจล่ะ?
เขาคิดถึงคำพูดของเว่ยสู่ขึ้นมาในทันใด
ในนั้นใส่ราชโองการไว้สองฉบับ…
ทว่าพวกเขาเห็นแค่ฉบับเดียว
และ…เฉาเซวียนก็เริ่มประกาศราชโองการหลังจากไปพบเจียงเซี่ยนมาแล้ว แถมก่อนหน้านั้นยังให้หวังจ้านพาจ้าวเซี่ยวออกไปด้วย
หลี่เชียนสีหน้าเป็นปกติ แต่ในฝ่ามือกลับเต็มไปด้วยเหงื่อ
เว่ยสู่ไม่มีทางหลอกเขา
กล่องที่สลักลายมังกรสีแดงที่ใช้บรรจุราชโองการน่าจะใส่ราชโองการไว้สองฉบับ
เฉาเซวียนอ่านฉบับหนึ่ง
เช่นนั้นอีกฉบับหนึ่งล่ะ?
ในนั้นเขียนไว้อะไรบ้าง?
หลี่เชียนสูดหายใจลึก และบอกให้ตนเองสงบสติอารมณ์เอาไว้อย่างต่อเนื่อง กว่าจะรับประทานอาหารเช้ากับเฉาเซวียนเสร็จก็ไม่ง่ายเลย และไปที่เรือนของเจียงเซี่ยนทันที
เจียงลวี่รู้ว่าหลี่เชียนไม่อยู่ที่เรือนของเจียงเซี่ยนก็วางใจ เจียงเซี่ยนเอ่ยเพียงไม่กี่คำ เขาก็ลืมตาไม่ค่อยขึ้นแล้ว สุดท้ายจึงตัดสินใจว่าวันนี้จะอยู่พักผ่อนและปรับปรุงกองกำลังที่วัดป่าโอสถหนึ่งวัน และออกเดินทางไปเมืองหลวงพรุ่งนี้เช้า
ตอนที่หลี่เชียนมานั้น เจียงลวี่กลับไปนอนต่อที่ห้องแล้ว
เจียงเซี่ยนกำลังคุยกับชีกู พอเห็นหลี่เชียนมา ชีกูก็รีบพาเซียงเอ๋อร์กับจุ้ยเอ๋อร์ไปยังห้องข้างที่ใช้เป็นห้องพักผ่อนทางตะวันตก เจียงเซี่ยนก็ชี้เก้าอี้ไท่ซือที่อยู่ข้างกายเพื่อสื่อว่าให้เขาหาที่นั่งเอง และถามเขา
