นี่เฉาเซวียนยังไม่แต่งงานกับไป๋ซู่ หลี่เชียนก็คิดว่าทั้งสองคนทะเลาะกันแล้วจะหลบอย่างไรแล้ว!
เจียงเซี่ยนนึกถึงสาส์นที่หลี่เชียนแนะนำให้ไป๋ซู่หย่ากับจิ้นอันโหวในชาติก่อน…แล้วนางก็ไม่พูดอะไรอยู่นานมาก
หลี่เชียนชินกับการที่ตนเองพูดสิบคำเจียงเซี่ยนตอบหนึ่งคำนานแล้ว จึงยิ้มและเอ่ยเองว่า “ข้าคิดว่าความคิดนี้ไม่เลว พอเรื่องแต่งงานของข้ากับเจ้าเผยแพร่ออกไป ก็ต้องได้ทุกสิ่งตามที่พูดอย่างแน่นอน เช่นนี้ก็มอบที่ดินแปลงหนึ่งให้เฉาเซวียนได้พอดี ทำให้คนอื่นได้รู้ว่าตระกูลหลี่ให้ความสำคัญกับตระกูลเฉา และยังได้บอกคนอื่นว่าข้าขอบคุณเฉาเซวียน เป็นเรื่องดีที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว…”
เขายิ่งพูดก็ยิ่งคิดว่าดี จึงให้คนไปเชิญอวิ๋นหลินมา ให้อวิ๋นหลินบอกหวังไหวอิ๋น และเอ่ยว่า “หลายวันนี้เขาว่างมาก และพูดจู้จี้ต่อหน้าพวกเราทั้งวันว่าต้อง ‘ใช้ความรู้สึกโน้มน้าวใจคน ใช้เหตุผลทำให้คนเข้าใจ’ กับตระกูลซุนไม่ใช่หรือ? เรื่องนี้ก็ให้เขาไปจัดการแล้วกัน?”
อวิ๋นหลินยิ้มพลางขานรับ และถอยออกไป
หลี่เชียนก็ไม่หลบเจียงเซี่ยนเช่นกัน และเล่าความสัมพันธ์ในนี้ให้นางฟัง “ท่านฝูอวี้เป็นกุนซือของท่านพ่อ คนที่ชื่อหวังไหวอิ๋นนี้เป็นลูกศิษย์ของท่านฝูอวี้ ท่านพ่อให้เขาติดตามข้า เดิมทีอยากให้เขาช่วยเหลือข้า แต่คนๆ นี้พูดมากเกินไป ข้ามีเรื่องอะไรเขาก็บอกท่านฝูอวี้ ท่านฝูอวี้นั่นก็ไม่รู้เป็นอย่างไรเช่นกัน เหมือนเกลียดข้าตลอด นี่ก็จะยุ่
