งนั่นก็จะยุ่ง ข้ารำคาญเขานิดหน่อย เลยไม่ค่อยชอบให้หวังไหวอิ๋นติดตามอยู่ข้างกายข้า”
“ประจวบเหมาะกับข้าบังเอิญเจอซิ่วไฉที่ชื่อเซี่ยหยวนซีตอนที่อยู่ฝูเจี้ยน เขาค่อนข้างมีความสามารถในการปกครอง แล้วก็ทำงานไว้ใจได้มาก ตอนนี้ข้ามีเรื่องอะไรจึงแอบมอบหมายให้เซี่ยหยวนซีไปจัดการ”
“กับคนนอกบอกแค่ว่าเป็นผู้ช่วยของข้า ช่วยข้าเขียนและดูแลงานต่างๆ”
“หลายวันก่อนข้ากลับซานซีไปรวบรวมพวกลูกน้องเก่าที่ท่านพ่อทิ้งเอาไว้ มีคนหนึ่งชื่อซุนซื่อติ่ง เดิมทีเป็นโจรท้องถิ่นที่ยึดครองยอดเขาและเรียกตนเองว่าอ๋อง ตอนหลังสวามิภักดิ์ต่อท่านพ่อ และสาบานเป็นพี่น้องกับท่านพ่อ ตอนที่ท่านพ่อไปฝูเจี้ยนไม่เพียงแต่มอบกำลังคนส่วนหนึ่งให้เขา ยังทิ้งเงินทุนสำหรับเลี้ยงดูคนแก่ไว้ให้เขาช่วยเก็บรักษาจำนวนหนึ่งด้วย แต่เขากลับติดต่อกับติงหลิวอดีตผู้ว่าราชการมณฑลซานซี และมอบตำแหน่งรองผู้บังคับกองพันที่สำนักข้าหลวงยุติธรรมมณฑลให้ซุนจี้เหยียนลูกชายของเขา แล้วก็คิดว่าตนเองเป็นตระกูลขุนนางและคหบดี ชะล้างวงศ์ตระกูลแล้ว ก็ผลักภาระเรื่องที่ท่านพ่อขอเงินและขอคนจากเขาให้คนอื่นอย่างขอไปที ทำเป็นฟังไม่รู้เรื่อง แถมยังเตือนท่านพ่อว่าต้องเห็นคุณค่าของความสุขตรงหน้า ปฏิบัติตนอยู่ในกรอบ ตอบแทนบุญคุณที่ราชสำนักให้ความสำคัญกับความสามารถและใช้งานในตำแหน่งสำคัญ…ข้าคิดว่าเขาได้ใจจนลืมตัวไปหน่อย แต่หวังไหวอิ๋นกลับคิดว่าเขาเป็นคนหนึ่งที่เก่งที่สุดในบรรดาล
