หลี่เชียนยิ้มแห้ง และนั่งลงข้างกายเจียงเซี่ยน พลางเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้รังเกียจพี่ชายของเจ้า นี่ข้าก็กลัวว่าเขาจะไม่ประทับใจในตัวข้าไม่ใช่หรือ? หากเขากลับถึงเมืองหลวงและประกาศว่าข้าเป็นคนแบบนั้น ท่านลุงท่านป้าของเจ้า แล้วก็เสด็จยายของเจ้าก็จะยิ่งไม่ชอบข้า…”
เจียงเซี่ยนไม่รู้ว่าคนสองคนที่ปกติก็ถือว่าสุขุมเยือกเย็นนี้จู่ๆ กลายเป็นเด็กไปได้อย่างไร
นางทำหน้าเย็นชาและเอ่ยว่า “สนุกไหม? เล่นซ่อนแอบกับท่านพี่ สนุกไหม?”
หลี่เชียนเอาแต่ร้องว่าปรักปรำ และเอ่ยว่า “ข้ามีธุระมาหาเจ้าจริงๆ แต่ท่านกั๋วกงน้อยกลับคิดว่าข้าจะนัดพบกับเจ้าเป็นการส่วนตัว…”
นั่นเป็นเพราะต่อให้เขามีธุระมาหานางจริงๆ เขาก็จะทำเหมือนเป็นการนัดพบกันส่วนตัวอยู่ดีกระมัง?
เจียงเซี่ยนแอบเงียบอยู่ในใจไปสองสามอึดใจ และเอ่ยอย่างจริงจังว่า “เช่นนั้นเจ้ามาหาข้ามีธุระอะไร?”
หลี่เชียนนั่งอยู่บนตั่งเล็กข้างเตียงเจียงเซี่ยน
หลิวตงเยว่รีบไปรินชาให้หลี่เชียน เขามองนางด้วยสายตาแวววาว พลางเอ่ยว่า “เป่าหนิง เจ้าไม่กลับเมืองหลวงได้หรือไม่?”
เจียงเซี่ยนอึ้งไป
หลี่เชียนทำหน้าจริงจังเล็กน้อย และเอ่ยว่า “เป่าหนิง ถึงข้าจะไม่มีโอกาสถามเฉาเซวียนเรื่องนี้ แต่สิ่งที่เฉาเซวียนเอ่ยตอนที่รีบมานั้น ข้ายังจำได้หมด เขาบอกว่าเขาได้รับมอบหมายจากไทฮองไทเฮาให้มาประกาศราชโองการ ก็แสดงว่าไทฮองไทเฮาเป็นผู้ตัดสินใจเรื่องแต่งงานของพวกเรา เจ้าก็รู้เช่นกันว่า หลายปีนี้ราช
