สำนักเสื่อมถอย ราชโองการที่ส่งไปเหลียวตงก็ส่งไปไม่ค่อยถึง ไม่อย่างนั้นตอนนั้นเฉาไทเฮาก็คงจะไม่เลือกให้อ๋องเหลียวเข้าเมืองหลวงมาอวยพรวันเกิดให้นาง เพราะอยากฉวยโอกาสเหน็บแหนมเขาสักรอบเช่นกัน ข้ากลัวว่าหลังจากเจ้ากลับเมืองหลวงแล้วฝ่าบาทเป็นบ้าขึ้นมา ไม่ยอมเอ่ยถึงเรื่องพระราชทานงานสมรสอย่างเด็ดขาด…นี่ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย อย่างมากข้าก็แค่เอาราชโองการไปโวยวายสักรอบ สิ่งที่ข้ากลัวที่สุดคือ ฝ่าบาทคิดมิดีมิร้ายกับเจ้า…เป่าหนิง” เขาพูดไปก็ดึงแขนเสื้อของเจียงเซี่ยน เสียงก็เบาลงไปด้วย “ข้ารู้ว่าคนที่เจ้าเป็นห่วงมากที่สุดคือไทฮองไทเฮา ข้าบุ่มบ่ามพาเจ้าออกมาแบบนี้ ตอนที่เจ้าจากมาก็ไม่มีแม้แต่โอกาสบอกไทฮองไทเฮาด้วยซ้ำ เวลานี้จะออกเรือนแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องอำลาไทฮองไทเฮาที่เลี้ยงเจ้ามาตั้งแต่เด็กจนโตและไทฮองไท่เฟยที่ดูแลเจ้าเป็นประจำ คำขอของข้าเกินไปหน่อย แต่ข้ากังวลจริงๆ เจ้าจะทบทวนข้อเสนอของข้าอย่างละเอียดสักหน่อยได้หรือไม่?”
เจียงเซี่ยนประหลาดใจ
ให้นางแต่งงานกับหลี่เชียนแบบนี้ นางไม่เคยคิดด้วยซ้ำ
นางคิดว่า อย่างน้อยที่สุดก็ต้องรอจนหลังจากไทฮองไทเฮาสวรรคต และนางไว้ทุกข์ให้ไทฮองไทเฮาเสร็จแล้วค่อยแต่งงาน
เจียงเซี่ยนไม่ได้คิดอะไรมากและปฏิเสธทันที “อีกไม่นานฝ่าบาทก็จะตั้งฮองเฮาแล้ว เขายังมีเวลาสนใจข้าที่ไหนกัน? เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว และไทฮองไทเฮาก็อายุมากแล้ว ข้าไม่อยากแยกจากไทฮองไทเฮาเวลานี้ เร
