ื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดอีก ข้าตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะกลับเมืองหลวงกับท่านพี่พรุ่งนี้ เรื่องแต่งงานของพวกเรา ไว้ข้าอายุครบสิบห้าปีแล้วค่อยหารือกันเรื่องวันแต่งงาน”
น้ำเสียงของนางเฉียบขาด หลี่เชียนรู้ว่าเวลานี้หากเขาเอ่ยเรื่องนี้อีก ก็มีแต่จะทำให้เจียงเซี่ยนหงุดหงิด จึงไม่เอ่ยถึงแล้ว และเอ่ยถึงการพระราชทานงานสมรสในครั้งนี้ “เจ้าว่าทำไมจู่ๆ ไทฮองไทเฮาถึงพระราชทานงานสมรสให้พวกเรา? ข้ายังคิดว่าไทฮองไทเฮาจะเกลียดข้าแทบตายแล้ว และออกพระราชเสาวนีย์สั่งให้ข้าฆ่าตัวตายเสียให้สิ้นเรื่องไปเลย…”
ถือว่าเจ้ายังรู้จักตนเอง!
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนครั้งหนึ่ง นางไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก
คิดว่าเขาไม่เอ่ยถึงเรื่องที่ให้นางอยู่ต่ออีก นางก็ไม่มีอะไรกวนใจมากนัก
ในความทรงจำของนาง แม้หลี่เชียนมักจะเอ่ยสิ่งที่ทำให้นางโกรธ และทำสิ่งที่ทำให้นางไม่พอใจ ทว่าหากนางตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ปกติเขาก็จะไม่คัดค้านนาง ไม่อย่างนั้นนางก็ทนเขาไม่ได้ไปตั้งนานแล้ว
เรื่องที่ผ่านไปแล้ว เจียงเซี่ยนก็ไม่อยากพูดกับหลี่เชียนอีกเช่นกัน นางจึงเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น “เมื่อครู่ข้าคิดถึงเรื่องหนึ่ง เจ้ารับราชโองการอย่างดีใจมากแบบนี้ ต่อให้เฉาเซวียนเป็นคนโง่ก็รู้ว่าตระกูลหลี่กับตระกูลเจียงไปมาหาสู่กัน เจ้าคิดดีหรือยังว่าจะอธิบายกับเฉาเซวียนอย่างไร?”
แต่หลี่เชียนกลับยังคงมักจะตอบไม่ตรงคำถามต่อหน้านางเหมือนชาติก่อนเช่นเดิม
เขาถามนางด้วยน
