ัยน์ตาแวววาวว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าดีใจมากตอนที่รับราชโองการ”
แน่นอนว่าหลิวตงเยว่เป็นคนบอกนาง
เจียงเซี่ยนเม้มปาก ไม่พูดไม่จา
หลิวตงเยว่บอกนางว่า ตอนที่หลี่เชียนรับราชโองการ เขาบอกเฉาเซวียนว่าขอบคุณมากอย่างต่อเนื่อง แถมยังบอกว่าต่อไปจะมาแก้บนที่วัดป่าโอสถทุกปี จะปิดทองให้เหล่าพระโพธิสัตว์ของวัดป่าโอสถทั้งองค์…และลืมแม้กระทั่งมารยาทขั้นพื้นฐานที่สุดอย่างการขอบคุณฮ่องเต้
เฉาเซวียนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เขาไม่ได้เตือนหลี่เชียนเช่นกัน พอวางราชโองการลงในมือของหลี่เชียน ก็ตามอวิ๋นหลินกับจงเทียนอี้ไปพักผ่อนในเรือนที่รับรองคนที่มาไหว้พระที่วัดอีกเรือนทันที
หลี่เชียนเห็นเจียงเซี่ยนยิ้มอย่างเบิกบานใจตลอด ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขจนปิดไม่มิด ก็เอาแต่มองเจียงเซี่ยน พลางเอ่ยว่า “เจ้าวางใจเถอะ ต่อไปข้าจะกตัญญูต่อไทฮองไทเฮา เจิ้นกั๋วกง และฮูหยินฝางกับเจ้า ข้าขอบคุณไทฮองไทเฮามากจริงๆ ไทฮองไทเฮาสมกับที่เป็นผู้ที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้านี้แล้ว จึงเข้าใจทุกเรื่องอย่างทะลุปรุโปร่ง…เจ้าว่า ตอนที่ข้าไปเมืองหลวง ถวายอะไรให้ไทฮองไทเฮาดี? ในวังมีข้อห้าม ข้าไม่กล้าถามว่าไทฮองไทเฮาโปรดอะไร…” เขายิ้มอย่างโง่ๆ ราวกับไม่อยากจะเชื่อว่าพวกเขาได้รับพระราชทานงานสมรสแล้ว จึงเอ่ยเรื่องนี้ซ้ำตลอด “เจ้าว่า ทำไมจู่ๆ ไทฮองไทเฮาถึงคิดที่จะพระราชทานงานสมรสให้พวกเรา? ในเมืองหลวงคงจะไม่ได้เกิดอะไรขึ้นใช่ห
