รือไม่? แล้วยังเฉาเซวียน เขาเข้ามามีส่วนร่วมในเรื่องนี้ด้วยได้อย่างไร…”
เจียงเซี่ยนขี้เกียจที่จะฟังเขาพูดเรื่องนี้ไม่หยุดเหมือนคนโง่แล้ว จึงเตือนเขาว่า “เจ้าคิดดีหรือยังว่าจะบอกเฉาเซวียนอย่างไร?”
“ยัง!” หลี่เชียนเอ่ยอย่างพาลมากว่า “ข้าเห็นเขาง่วงมากและสัปหงกตลอด เมื่อครู่ดื่มเหล้าไปได้ครึ่งหนึ่งก็หลับแล้ว จึงต้องให้คนหามเขากลับไปพักผ่อนที่ห้อง ท่านพี่ของเจ้าก็บังคับให้ข้าดื่มเหล้าตลอด และเขาไม่เพียงแต่ลงมือด้วยตนเอง ยังให้องครักษ์ที่เขาพามาบังคับให้ข้าดื่มเหล้าด้วย หากข้าไม่ดื่ม เขาก็จะบอกว่าข้าไม่ไว้หน้าเขา ข้าให้ผู้ติดตามข้างกายดื่มแทนก็ไม่ได้ หากไม่ใช่ว่าข้าไหวพริบดี แกล้งทำเป็นเมาแล้วล้มลงไปใต้โต๊ะเหล้า ตอนนี้ข้าก็ยังถูกเขาบังคับให้ดื่มเหล้าอยู่ จนไม่มีเวลาว่างไปคิดเรื่องเฉาเซวียนด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อข้ารับเงินของเฉาไทเฮามาแล้ว ก็ย่อมต้องรักษาความปลอดภัยให้นาง ข้าคิดว่าเรื่องนี้ไม่ขัดกับสิ่งที่จวนเจิ้นกั๋วกงต้องการ ต่อให้วันไหนเจิ้นกั๋วกงเปลี่ยนใจแล้ว ข้าก็จะมอบคนที่ช่วยฝึกให้เฉาไทเฮาให้เฉาเซวียน ถึงเวลานั้นจะเป็นมิตรหรือศัตรู ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับฝีมือแล้ว…”
เจียงเซี่ยนหมดคำพูด
นางก็รู้ว่า เจ้าคนสารเลวนี่พอเกี่ยวพันถึงเรื่องแบบนี้ก็จะคิดเก่งเป็นพิเศษ
ทั้งที่รู้ดีว่าเขาทำแบบนี้ถูกต้องแล้ว ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่อาจสบายใจได้ นางเตะตั่งเล็กที่เขานั่งอยู่ และเอ่ยว่า “ดึกแล้ว เจ้าต้องก
