ลับไปแล้วหรือเปล่า? จะอธิบายกับเฉาเซวียนอย่างไร เจ้าก็ต้องปรึกษาวิธีพูดกับผู้ช่วยของเจ้าก่อนเช่นกัน!”
หลี่เชียนทำหน้าทะเล้นและยิ้มพลางเอ่ยว่า “เจ้าคุยกับข้าอีกหน่อยสิ! หากพูดถึงเรื่องออกความคิด ยังมีความคิดของใครดีกว่าเจ้าอีกหรือ ข้าไม่มาหาเจ้า แล้วไปหาพวกผู้ช่วยทำไม?”
เจียงเซี่ยนโกรธเป็นอย่างมาก และเอ่ยว่า “ที่แท้ข้ายังเป็นคนที่เก่งที่สุดในแคว้นด้วย? เจ้าจะไม่มีเหตุผลก็ให้มันน้อยๆ หน่อย เจ้าไม่กลับไปอีก ไม่กลัวท่านพี่หันกลับมาหรือ?”
หลี่เชียนหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ สายตามีความได้ใจเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ข้าใช้แผนการหลบหนีที่ทำให้คนอื่นไม่ทันรู้ตัว คนที่ท่านพี่อาลวี่ไล่ตามคือจงเทียนอี้ สองทัพประจันหน้ากัน จงเทียนอี้ต้องสู้ท่านพี่อาลวี่ไม่ได้อย่างแน่นอน แต่หากพูดถึงการต่อสู้เพียงลำพังและการตามรอยไปไกลมากนั้น ท่านพี่อาลวี่ยังสู้จงเทียนอี้ไม่ได้จริงๆ พวกเขาไม่มีทางตัดสินแพ้ชนะกันได้ภายในหนึ่งชั่วยาม”
ใครจะรู้ว่าเสียงพูดของเขายังไม่ทันจางหาย เจียงเซี่ยนก็ได้ยินเสียงที่กระวนกระวายและดังกระชั้นของปิงเหอดังขึ้นตรงหน้าต่าง “นายท่าน ท่านกั๋วกงน้อยมาแล้วขอรับ!”
