บทที่ 263 การแลกเปลี่ยนกับซั่วฮ่วน
แม้การปรากฏตัวของซั่วฮ่วน เจินเหรินขั้นปลาย จะน่าประหลาดใจอยู่บ้าง ทว่าลวี่หยางกลับยังคงเยือกเย็น หนึ่งคือเพราะเขายามนี้อยู่ท่ามกลางการคุ้มกันของกองทัพนับหมื่น
ข้างกายยังมีโอรสสวรรค์แห่งแสงอยู่ด้วยหนึ่ง
อีกทั้งซั่วฮ่วนกับตนเองล้วนเป็นมารฟ้านอกแดน ต่างเป็นเป้าหมายสังหารของชาวโลกหมื่นยุทธ จึงอยู่ในแนวร่วมเดียวกันอย่างมิอาจปฏิเสธ
อีกประการหนึ่ง ลวี่หยางเองก็มองออกถึงเจตนาของอีกฝ่าย ตอนที่เมี่ยวอินเจินเหรินถูกฆ่า เขากลับทำได้เพียงยืนมอง มิได้ยื่นมือเข้ายุ่งแม้แต่น้อย ย่อมหมายความว่าเขาไม่คิดจะพัวพันกับเรื่องของตน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เวลานี้เขาก็ย่อมไม่อาจเปลี่ยนใจมาลงมือกับตนเองอย่างกะทันหัน
‘เช่นนี้…แปลว่าเขาขายเมี่ยวอินให้ข้า?’
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็เลิกคิ้วเล็กน้อย สายตาเคลือบแคลง แลพลันเอ่ยขึ้นอย่างหยั่งเชิงว่า
“ท่านอาวุโสเป็นเจินเหรินของนิกายศักดิ์สิทธิ์หรือ?”
คำพูดนี้ของลวี่หยาง ทำให้สีหน้าของซั่วฮ่วนถึงกับแข็งค้างคล้ายถูกสบประมาท ใจคิดว่าหมายความว่าอย่างไรกัน! อยู่ดีๆ ก็กล่าวหาว่าข้าเป็นเจินเหรินของนิกายศักดิ์สิทธิ์?
“ข้าผู้ต่ำต้อยซั่วฮ่วน สันโดษฝึกตนอยู่โพ้นทะเล หาอาจเป็นเจินเหรินของนิกายศักดิ์สิทธิ์ไม่”
ซั่วฮ่วนหาได้วางท่าเจินเหรินขั้นปลายไม่ หากแต่สนทนากับลวี่หยางประหนึ่งผู้เท่าเทียม “เดิมทีคิดจะขายน้ำใจให้สหายสักหนึ่งหน”
“บังอาจนัก! มารฟ้าน
