บทที่ 262 คิดว่าหญิงงามจะล่อลวงข้าได้หรือ?
เวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม
เมี่ยวอินเจินเหรินในที่สุดก็หมดพลังเวทโดยสิ้นเชิง ยังคิดจะใช้กายเวทต่อสู้กับผู้คน แต่กลับถูกชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกระโจนเข้าจับ ล้มลงไร้ทางขัดขืน
“ข้า…”
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
ปราศจากความเมตตาใดๆ คมดาบเล่มยาวเล่มแล้วเล่มเล่าเสียบทะลุร่างอันงดงามของนาง ราวกับรีดโลหิตออกจากร่าง ให้กำลังร่างกายไหลรินจนไม่อาจขัดขืนได้อีก
จากนั้น พวกชายฉกรรจ์ก็ก้าวขึ้นมาหลายคน หยิบเชือกมัดนางอย่างรัดกุม เชือกพับครึ่งคล้องลำคอ สอดลอดผ่านร่องไหล่ ล็อกกระดูกไหปลาร้า มัดแขนขาทั้งหมดไขว้หลัง แล้ววนใต้หว่างขา เรียงรัดแน่นดุจเกราะเต่าหนาแน่น เพื่อให้นางไร้ทางขยับแม้แต่น้อย
“อื้อ…” เมี่ยวอินเจินเหรินก็พลันส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด
เมื่อเสร็จสิ้นทุกสิ่ง บรรดาทหารที่เหลือจึงยกนางขึ้น ลากมายังหน้าผาที่ลวี่หยางอยู่ ก่อนจะโยนร่างของนางลงพื้น
“ท่านเซียน! มารฟ้านอกโลกถูกกำราบแล้ว!”
เห็นผู้ประสบภัยเหล่านี้ที่ได้กินไข่ของแมลง สามารถที่จะพลิกชะตาฟ้าดินได้ แต่ละคนล้วนมีสีหน้าที่จริงใจ จ้องมองมายังลวี่หยางอย่างแน่วแน่
“ท่านเซียน ขอจงมีบัญชาเถิด!”
“ฆ่ามารฟ้าตนนั้นเถิด ท่านก็จะได้เป็นโอรสสวรรค์ แล้วเราจะได้สร้างโลกที่ไร้คนอดอยาก!”
เมี่ยวอินเจินเหรินไม่เคยเข้าใจ ว่าทำไมทหารที่ลวี่หยางเรียกมานั้นถึงได้บ้าคลั่งเช่นนี้ แม้ฆ่าไปเท่าใดก็ยังพุ่งเข้ามาไม่ขาดสาย ทว่าในสาย
