บทที่ 261 ลวี่หยาง ออกมาเดี๋ยวนี้นะ
ตะวันลับฟ้า รอจนกระทั่งเมี่ยวอินตระหนักถึงความผิดปกติ, ดวงตะวันไกลออกไปก็ได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว, ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวก็ได้แขวนอยู่เหนือศีรษะของนาง
“…สหายเต๋าซั่วฮ่วน?”
เมี่ยวอินหันไปมองซั่วฮ่วนข้างกาย กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดเริ่มจัดวางลวดลายค่ายกลทีละเส้น
เขากำลังทำอะไร?
ยังไม่ทันให้เมี่ยวอินเจินเหรินทันได้ตั้งตัว ก็เห็นพลุสัญญาณลูกหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า พลันแตกกระจายเป็นดอกไม้ไฟพร่างพราย พร้อมเสียงร้อง
“เจอแล้ว!”
“พบพวกมันแล้ว!”
เสียงร้องขานดังระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับคลื่นยักษ์ไร้รูปร่างถาโถมโหมซัด ไม่มีแม้แต่จะปิดบัง ส่วนแสงดาวเหนือศีรษะก็สว่างจ้าในวินาทีนั้น
ถัดมาเพียงชั่วพริบตา เมี่ยวอินเจินเหรินก็รู้สึกถึงผืนดินที่กำลังสั่นสะเทือน นางแทบจะสะบัดตัวหนีขึ้นฟ้าโดยสัญชาตญาณ ทว่าในขณะนั้นเอง รอบด้านก็มีไอโลหิตและรุ้งพุ่งสู่ฟ้า เชื่อมต่อกับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว ก่อให้เกิดแรงกดอันไร้รูปร่างถล่มลงมา ถึงกับทำลายแสงทะยานเร้นของนางได้ในทันใด!
“ไม่ถูก! เราถูกล้อมไว้แล้ว!”
นัยน์ตาของเมี่ยวอินเจินเหรินหดแคบในบัดดล ในที่สุดก็เข้าใจทั้งหมด “หยวนถู…เขาคิดจะฆ่าข้า? สิ่งทั้งหมดนี้คือเขานำมางั้นรึ?!”
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงสั่นสะเทือนแผ่วเบากลายเป็นฟ้าระเบิดไปในไม่กี่อึดใจ เมี่ยวอินเจินเหรินไม่อาจลอยตัวได้อีก จำต้องกระโดดขึ้นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
