บทที่ 260 ลวี่หยาง, ชายผู้ไร้ศีลธรรม
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเมี่ยวอินเจินเหริน สีหน้าของซั่วฮ่วนปรากฏแววตรึกตรอง ก่อนจะพลันร่ายจิตเรียกคืน “ยันต์ผนึกฟ้าปิดดิน” เปิดทางให้เมี่ยวอินเจินเหรินเป็นอิสระอีกครั้ง
“ซั่วฮ่วน! เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่!”
ทันทีที่เป็นอิสระ นางก็ผงะถอยห่างโดยสัญชาตญาณ พร้อมจ้องมองซั่วฮ่วนอย่างระแวดระวัง ทว่ายังเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก!”
นั่นเพราะทั้งสองผูกทำสัญญาไว้ด้วยกัน แต่ละฝ่ายไม่อาจทำร้ายอีกฝ่ายได้ การจะได้มาซึ่งสัญญานี้ นางลงทุนลงแรงไม่น้อย กลไกพันธะนี้รัดกุมยิ่งนัก นางมั่นใจว่าซั่วฮ่วนมิอาจฝ่ามันได้ หากฝืนลงมือ พลังเวทย่อมย้อนใส่ตน ตายตกตามกัน
“ท่านเข้าใจผิดแล้ว”
ซั่วฮ่วนเผยรอยยิ้มอ่อนโยน กล่าวเสียงเบาว่า
“ข้ามิใช่บุรุษบ้าฆ่าฟัน เพียงแต่…บางสิ่งจำเป็นต้องอาศัยมือของท่านเท่านั้น ข้าจึงต้องลำบากใจเล็กน้อย…”
เมื่อกล่าวถึงท้ายประโยค แววตาของซั่วฮ่วนก็ยิ่งคล้ำเย็นลง
เมี่ยวอินเจินเหรินยังไม่เข้าใจสิ่งใด
ก่อนหน้านี้ซั่วฮ่วนเพิ่งพบกับผู้คนจากสุขาวดีเซิ่นเล่อและราชสำนักเต๋า แต่กลับปิดผนึกสัมผัสของนางไว้โดยสิ้น นางจึงมิอาจรู้สิ่งใดเลย
ทว่า…ใครจะรู้ว่านางแอบลอบได้ยินบางสิ่งหรือไม่?
“ฆ่าทิ้งเสียดีกว่า”
ความคิดในใจของซั่วฮ่วนเวียนวน แม้เขายังมิได้ลงมือ ทว่าในใจนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย สีหน้าแสดงออกอย่างสุภาพ ทว่าสายตาแฝงความเยียบเย็น
“กลับมาเรื่องเด
