บทที่ 259 ความยากลำบากในการแสวงหาโอสถทองคำ
ในห้องลับ เสื้อคลุมของซั่วฮ่วนเจินเหรินพลิ้วไหว สายตาแฝงยิ้มอ่อนโยนราวกับหน้ากากที่แปะอยู่บนใบหน้า ต่อให้ลงมือก็ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
“ขอบคุณสหายเต๋ามาก”
เมื่อมองไปยังเมี่ยวอินเจินเหริน ภาพการพบปะกับเจิงไฉ่ฉีหลัวเจินจวิน ณ ดินแดนโพ้นทะเลก็แวบขึ้นในใจของซั่วฮ่วน สีหน้าเขาปรากฏรอยหมองหม่นที่ยากจะปิดบัง
‘ร่วมมือกับพยัคฆ์เพื่อแลกหนัง…ก็จนใจแล้ว!’
‘ข้าเป็นเซียนจากต่างโลก ไม่มีเจินจวินหนุนหลัง การหวังแสวงหาโอสถทองคำ จำต้องได้ความยินยอมจากเหล่าเจินจวินทั้งหลายเสียก่อนจึงจะมีโอกาสเพียงริบหรี่’
‘หากมองจากมุมนี้ ข้าควรขอบคุณจงกวง หากมิใช่เพราะเขาเปิดโปงเจินจวินผู้หนึ่งซึ่งอยู่ขั้นรวมโอสถปลาย ข้าเกรงว่าต่อให้ตายก็คงหาโอกาสไม่ได้เลย อย่างน้อยตอนนี้ เจินจวินของนิกายศักดิ์สิทธิ์ยังยอมให้ข้าไปพิสูจน์ธารน้ำยืนยาว แล้วยังยินดีหลอมไข่มุกกำหนดสมุทรให้ข้าด้วยตนเองอีก’
คิดถึงตรงนี้ บนใบหน้าของซั่วฮ่วนกลับไม่ปรากฏรอยยินดีแม้แต่น้อย
ในฐานะเซียนจากต่างโลก เขาอยากคว้าโอสถทองคำ ย่อมยากกว่าจงกวงหลายเท่านัก อย่างน้อยต้องผ่านสามเงื่อนไขจึงพอมีความหวัง
ข้อแรกคือ พิธีกรรมที่ใช้ในการกระตุ้นตำแหน่งมรรคผล
‘ธารน้ำยืนยาวคือสรรพสิ่งเคลื่อนไหวไม่สิ้นสุด ข้าจะใช้ไข่มุกกำหนดสมุทรแทนเจตจำนงนี้ น่าจะพอเรียกสายตาตำแหน่งมรรคผลให้จับจ้องลงมาได้’
นี่คือเงื่อนไขข้อแรก
ถัดมาคือแดนมงค
