บทที่ 258 ประกายไฟเล็กๆสามารถที่จะลามทุ่งได้
สิ่งที่ป้อนให้ชาวบ้านในนาม “ถั่วหวาน” นั้นแท้จริงแล้วง่ายดายยิ่ง ก็คือไข่ของแมลงกลืนปราณ
วิถีฝึกฝนทำนองนี้ เขาเคยลองจำลองไว้แล้วครั้งหนึ่งในแดนลับหลอมเวท ยามนี้ก็เพียงแค่ปรับแต่งให้สมบูรณ์ขึ้น แล้วนำมาใช้กับชาวบ้าน
“ความลี้ลับของดาวลิขิตชาวบ้านคือกินได้ทุกสิ่ง แต่ก็เพียงแค่กิน กลับไม่อาจย่อยกลืนสิ่งที่กินลงไปได้โดยแท้ ทว่าไข่ของแมลงกลืนปราณสามารถเติมเต็มช่องโหว่นี้ได้ แมลงพวกนี้ไม่เลือกกินคาวหวาน สามารถช่วยชาวบ้านย่อย แล้วย้อนบำรุงกลับ เสริมกำลังวังชาและร่างกายให้เข้มแข็งขึ้น”
หลังจากผ่านการปรับแปรโดยแมลงกลืนปราณแล้ว
ชาวบ้านไม่เพียงไม่ต้องทนหิวโหยอีกต่อไป แม้เพียงกินดิน กินเปลือกไม้ ก็สามารถเสริมร่างกายให้แข็งแกร่งจนเกือบทัดเทียบทหารกล้าได้
สิ่งที่ต่างกันระหว่างทั้งสอง มีเพียงแค่ “ดาวลิขิต”
ภายใต้แรงกดของดาวลิขิต ต่อให้ชาวบ้านกว่าสิบคนรุมเข้าไปพร้อมกัน ทหารกล้าเพียงรวมรวมจิตปราณให้เต็มเปี่ยม แค่สายตาเดียวก็สามารถทำให้พวกเขาสิ้นความกล้าในทันใด
ทว่า ก็เพียงเท่านั้น
เมื่อจำนวนชาวบ้านพุ่งขึ้นถึงระดับหลายสิบคน การกดขี่ของทหารกล้าก็ไม่อาจเด็ดขาดอีกต่อไป ความได้เปรียบเชิงจำนวนบดขยี้ความได้เปรียบเชิงคุณภาพจนสิ้น
ลวี่หยางจึงส่งมอบ “เคล็ดสะสมปราณ” ให้แก่ชาวบ้าน
“เคล็ดลับสะสมปราณใน เคล็ดหนึ่งแห่งฟ้าดั้งเดิมควบคุมเทวะสวรรค์ นั้นสร้างมาเพื่อดูดกลืนพล
