บทที่ 257 ครั้งนี้ข้าจะเป็นคนดีจริงๆ
แม้อุดมคติจะงดงามเพียงใด แต่ความจริงกลับโหดร้ายยิ่งนัก การฝึก “กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม” หาใช่สิ่งที่เทียบได้กับเคล็ดทั่วไปไม่ กลับยากเย็นกว่าหลายส่วนนัก!
“หัวใจสำคัญก็คือการเก็บลมปราณแห่งโลกทับซ้อน”
“เพราะมีเพียงเมื่อเคล็ดสำเร็จถึงที่สุด จึงจะหล่อหลอมกายธรรมได้ และหากคิดจะฝึกถึงขั้นสุด จำเป็นต้องใช้ลมปราณแห่งโลกทับซ้อนในปริมาณที่ยากจะจินตนาการถึง”
โดยทั่วไปแล้วยิ่งระดับพลังสูงก็ยิ่งเก็บลมปราณได้ยาก
เพราะยิ่งเจ้ามีพลังสูง โลกทับซ้อนก็ยิ่งมีเจตนาร้ายต่อเจ้าแรงกล้า และยิ่งเจ้าต้องการลมปราณมากเท่าใด ก็ยิ่งถูกโลกทับซ้อนเพ่งเล็งมากขึ้นเท่านั้น และมีโอกาสถูกมันเข่นฆ่ามากขึ้นตามลำดับ
ระหว่างที่ลวี่หยางกำลังขบคิดเรื่องนี้ พลันเกิดความรู้สึกบางอย่างในใจ จึงเงยหน้าขึ้นมองไปยังเบื้องหน้า แล้วก็เห็นกองทหารที่ดูเหมือนชาวบ้านธรรมดากองหนึ่งกำลังย่างเข้ามา ทั้งยังมีธงสิบกว่าผืนโบกสะบัดในสายลม ลมปราณโลหิตของเหล่าทหารหลอมรวมเป็นเส้นแสงแดงตระหง่านขึ้นสู่เวหา
ในพริบตานั้น ท้องฟ้ายามกลางวันก็สว่างวาบ!
ลมปราณโลหิตทั่วฟ้าก่อกวนดวงดาวบนสวรรค์ ผู้คนแต่ละคนต่างก็มีดาวลิขิตดาวประจำตน เวลานี้เชื่อมร้อยเข้าหากัน กลายเป็นภาพดวงดาวนับหมื่นเจิดจ้าสุกสว่าง!
“…โอ้?”
เมื่อเห็นฉากเบื้องหน้า ลวี่หยางหรี่ตาลงทันใด เพราะเพียงแค่ฝ่ายตรงข้ามตั้งขบวนเสร็จ เขาก็สัมผัสได้ถึงแร
