บทที่ 256 ข้าจะเอาทั้งหมด
เมื่อภาพเบื้องหน้าค่อยๆ กระจ่าง ลวี่หยางเงยหน้ามองนภา สิ่งแรกที่เห็นคือภาพอันหายากในใต้หล้า หมู่ดาวแขวนสูง ตะวันเคียงจันทรา
“น่าสนใจดีนัก”
เขาลองสัมผัสคร่าวๆ พลันรับรู้ได้ทันทีถึงความเป็นศัตรูของโลกทับซ้อนนี้ ลมปราณรอบกายคมกริบดั่งเข็มเงินนับพันเล่ม
หากบังอาจดูดซับลมปราณจากโลกนี้เข้าไป จะถูกเฉือนทั่วทั้งกาย บางทีลมปราณยังเจือพิษ ทำลายรากฐานแห่งเต๋า เห็นได้ชัดว่ามีเพียงผู้วางรากฐานเท่านั้นจึงทนได้ หากเป็นผู้รวมลมปราณสมบูรณ์อาจถึงกับสาหัส
เพราะระดับของผู้รวมลมปราณยังต่ำ ถูกโลกกลืนกลายได้โดยง่าย
มีเพียงผู้วางรากฐานที่ หนึ่งครั้งพิสูจน์ก็เป็นนิรันดร์, แม้จะอยู่ในโลกทับซ้อนที่แตกต่างกันก็สามารถที่จะใช้ฐานรากแห่งมรรคผลเป็นสมอ, รักษาสภาพตนเองมิให้ถูกพลังของโลกทับซ้อนกัดกร่อนและส่งผลกระทบ
ต่อจากนั้น ลวี่หยางก็ได้สัมผัสถึงสภาพของร่างจริงอีกครั้ง
‘ดี ไม่มีปัญหา ข้าสามารถดึงสติกลับเมื่อใดก็ได้ แม้กระทั่งส่งตนจากร่างจริงในตำหนักเชื่อมสวรรค์มาที่ร่างจำแลงนี้ก็ยังได้’
พลันเงยหน้ามองฟ้าอีกครั้ง เขารู้สึกว่าดาวเบื้องบนนั้นดั่งนัยน์ตานับไม่ถ้วน จ้องเขาอย่างระแวดระวัง แสงดาวส่องมาอย่างขุ่นเคือง
ความรู้สึกนี้…ลวี่หยางคุ้นชินนัก
‘อีกแล้วหรือ…กลไกสังหารจากฟ้าดิน!’
ผู้ที่มาจากโลกภายนอก เมื่อต้องเผชิญกับเจตนาสังหารจากโลกทับซ้อน ย่อมหลีกไม่พ้นด้วยกลอุบายธรรมดา นี่คือภยันตรายของกา
