บทที่ 255 ดาวลิขิตแขวนสูง, ตะวันจันทราอยู่ร่วมฟ้า
เมืองไคฮวาง หมู่บ้านตระกูลหลัว
หมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งเหมือนหลุดออกมาจากโลกภายนอก ตั้งอยู่ชิดติดเขาเทียนจู่ ชาวบ้านโดยมากมักเข้าสู่ป่าภูผา ล่าสัตว์ เก็บสมุนไพร ฟืนฟอน แล้วนำไปขายในเมือง
ที่ลานว่างในหมู่บ้าน เด็กชายผิวซีดซึ่งดูผ่ายผอมอายุเพียงสิบเอ็ดสิบสองปีคนหนึ่งกำลังฝึกหมัด แม้อาหารไม่พอทำให้ใบหน้าเต็มไปด้วยสีคล้ำเขียว แต่หมัดแต่ละชุดที่เขาออกกลับทุ่มเทอย่างยิ่ง ยังเปล่งเสียง “ฮึบ ฮ่า!” อยู่เนืองๆ
“ออกแรง! อย่าได้เผลอผ่อนคลาย!”
ข้างกายเด็กชาย มีบุรุษกำยำคนหนึ่งเปลือยท่อนบนยืนอยู่
“ฝึกหมัดก็เหมือนล่องเรือทวนน้ำ วันหนึ่งไม่ฝึก ฝีมือก็ลดลงไปชั้นหนึ่ง สิบวันไม่ฝึก ต่อให้มีฝีมือมากเพียงใดก็ย่อมสูญเปล่า แล้วจะสัมผัสดาวลิขิตได้อย่างไรเล่า!”
บุรุษกำยำถือตะบองไผ่ในมือ ตวาดเอ็ดขณะฟาดลงบนตัวเด็กชายเพื่อแก้ไขท่วงท่าผิดพลาด คำพูดและการกระทำล้วนเคร่งครัดนัก มีเพียงเมื่อเห็นว่าเด็กชายยังคงกัดฟันอดทน สีตาเขาจึงเผยความอ่อนโยนประหลาดแวบหนึ่ง
เช่นนี้ผ่านไปครึ่งชั่วยาม
“พอเถอะ หยุดได้แล้ว พักสักครู่”
แม้ถ้อยคำจะว่าให้หยุด แต่บุรุษกลับยังไม่คลายระวัง เพ่งดูเด็กชายตรงหน้า เห็นอีกฝ่ายมิได้ทรุดลงทันที แต่กลับเก็บท่าหมัดอย่างช้าๆ
“ฮูว…”
ลมหายใจยาวหนึ่งพ่นออก ก่อไอขาวเป็นเส้นไม่สลาย คล้ายศรสีขาวลอยในอากาศ ครั้นแล้วเด็กชายจึงยืนนิ่งไม่ไหวติง
“ไม่เลว!” บุรุษกำ
