่างไร?
หากเจียงเซี่ยนตามเจียงลวี่กลับเมืองหลวงแล้วตระกูลเจียงไม่ยอมรับราชโองการฉบับนี้จะทำอย่างไร?
เมืองหลวงไม่ใช่วัดป่าโอสถ
จวนเจิ้นกั๋วกง ไทฮองไทเฮา ชินเอินป๋อ อ๋องเจี่ยน…คนเหล่านี้หิ้วใครก็ได้ออกมาสักคนก็ทำให้เขาปวดศีรษะได้ทั้งนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะต่อยหรือตบก็ไม่ได้ เขาคิดว่าตนเองยังไม่มีความสามารถในการรับมือคนมากขนาดนี้ในคราวเดียว
ส่วนราชโองการ ต้องมีคนยอมรับนี่ถึงจะเป็นราชโองการ หากไม่ยอมรับ นั่นก็เป็นผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่ง
แล้วเขาเก็บราชโองการฉบับนั้นไว้จะมีประโยชน์หรือ!
ทว่าต่อหน้าเจียงเซี่ยนกับเจียงลวี่ กลับพูดแบบนี้ไม่ได้
เจียงลวี่เป็นพี่ชายร่วมสายเลือดของเจียงเซี่ยน แค่เรื่องนี้ ก็ไม่มีใครห้ามเจียงลวี่พาเจียงเซี่ยนไปได้
“ท่านกั๋วกงน้อยรับประทานอาหารเย็น แล้วพักที่นี่สักคืนและค่อยไปดีกว่ากระมัง?” หลี่เชียนยิ้ม แสงแดดสว่างไสวทั้งหน้า “นี่ก็เย็นแล้ว ทางของวัดป่าโอสถก็เดินลำบาก ผู้ติดตามข้างกายท่านกั๋วกงน้อยต่างเป็นกองกำลังทหารที่เฉลียวฉลาด มีฝีมือ และกล้าหาญในกองทัพจึงไม่ต้องกลัว กลัวแต่ว่าท่านหญิงร่างกายอ่อนแอ และข้างกายก็มีแต่หลิวตงเยว่คอยรับใช้…ไว้พรุ่งนี้เช้าข้าจัดสาวใช้มารับใช้ท่านหญิงสักสองสามคนดีกว่า เตรียมสัมภาระเสร็จแล้วท่านกั๋วกงน้อยค่อยกลับเมืองหลวงพร้อมท่านหญิงก็ไม่สายเช่นกัน”
เจียงลวี่คิดดูแล้วก็มีเหตุผล
เขารีบออกเดินทาง ข้างกายจึงมีแต่พวกผู้ชายที่หยาบกระด้
