าง ไม่เหมาะที่จะเดินทางพร้อมกับเจียงเซี่ยน
“เช่นนั้นเจ้าก็เตรียมไว้หน่อย” เจียงลวี่ยังคงปฏิบัติกับหลี่เชียนไม่ดีเช่นเดิม และสั่งเจียงเซี่ยนทันที “พวกเราออกเดินทางพรุ่งนี้ ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นห่วงเจ้าตลอด…” พอเอ่ยถึงตรงนี้ เขาก็คิดได้ว่าตนเองมัวแต่โกรธหลี่เชียน จึงยังไม่ได้บอกท่านพ่อเลยว่ามาถึงแล้ว น้ำเสียงชะงักไปเล็กน้อย
หลี่เชียนก็ช่างเป็นคนฉลาดอะไรขนาดนี้ เขาเอ่ยต่อทันทีว่า “หากท่านกั๋วกงน้อยอยากส่งข่าวไปเมืองหลวง ข้าเลี้ยงนกพิราบสื่อสารที่ใช้แค่ในกองทัพโดยเฉพาะไว้สองสามตัว เดี๋ยวข้าพาผู้ติดตามของท่านไปหาคนที่เลี้ยงนกพิราบก็ได้”
ถือว่าเจ้ายังรู้จักสังเกตอยู่บ้าง!
เจียงลวี่ทำเสียงไม่พอใจในใจ และสีหน้าก็ผ่อนคลายในที่สุด
หลี่เชียนพึมพำในใจ
เขาไม่เชื่อหรอกว่า เจียงลวี่ต้องขอร้องเขาทุกอย่าง แล้วจะไม่พอใจเขาไปได้ตลอด!
เขาเรียกปิงเหอเข้ามาตามความต้องการของเจียงลี่ทันที และสั่งปิงเหอว่า “เจ้าไปเอาสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือมา ดูแลเรื่องพู่กันกับหมึกให้ท่านกั๋วกง”
ปิงเหอขานรับอย่างระมัดระวังมาก และถอยออกไป
สายตาของหลี่เชียนจับจ้องไปที่เจียงเซี่ยนอีกครั้ง
นางนั่งก้มหน้าอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ ผมทั้งศีรษะดำขลับ นิ้วมือที่ขาวหมดจดและผอมบางพันอยู่กับพู่สีเขียวขจีตรงเอว นิ่งเงียบจนเหมือนภาพวาดหญิงงามภาพหนึ่ง
หลี่เชียนเห็นแล้วก็รู้สึกมีความสุขในใจ คิดว่าอย่างไรคุยกับเจียงเซี่ยนสักคำก็ดี…แม้จะคุย
