ไม่ได้ ได้ดูหน้านาง และรู้ว่าเวลานี้นางอารมณ์ดีหรือโกรธก็ดีเหมือนกัน!
เจียงลวี่เห็นดวงตาของหลี่เชียนเหมือนติดอยู่กับเจียงเซี่ยน จะไม่รู้ความคิดของหลี่เชียนได้อย่างไร
แต่เขาไม่ยอมให้หลี่เชียนสมปรารถนาหรอก ดูสิว่าหลี่เชียนจะทำอะไรได้!
“เจียหนาน!” เจียงลวี่เอ่ยเสียงทุ้ม “เวลานี้ยังเป็นช่วงต้นฤดูร้อน พอถึงตอนกลางคืนอุณหภูมิก็จะเย็นลง ยิ่งกว่านั้นที่นี่อยู่ในภูเขา เจ้ารีบกลับห้อง หลิวตงเยว่ล่ะ? ทำไมไม่รู้จักสังเกตเลย เวลานี้แล้ว ก็ไม่มาดูแลให้ท่านหญิงของพวกเจ้ารับประทานอาหาร! เดิมทีท่านหญิงก็ร่างกายไม่แข็งแรงอยู่แล้ว หลังจากอาหารเย็นต้องเดินย่อยอาหารสักสองสามรอบ ช้ากว่านี้ ก็จะถึงเวลาพักผ่อนของนางแล้ว มิน่าเล่าเจ้าอยู่วังฉือหนิงก็ทำได้เพียงหมุนตามหลังหลิวเสี่ยวหม่าน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ทำได้ไม่ดี ยังไม่รีบประคองท่านหญิงของพวกเจ้ากลับห้องไปอีก”
สองสามประโยคสุดท้ายนั้น เอ่ยกับหลิวตงเยว่ที่วิ่งเหยาะๆ มาตลอดทาง
หลิวตงเยว่จะร้องไห้แล้ว
คำพูดนี้ฟังดูเหมือนกำลังว่าเขา ทว่าความจริงแล้วกลับกำลังว่าใต้เท้าหลี่
หากเป็นเมื่อก่อนก็แล้วไป
เวลานี้ใต้เท้าหลี่เป็นคู่หมั้นของท่านหญิงแล้ว คุณชายใหญ่ว่าใต้เท้าหลี่แบบนี้ หากใต้เท้าหลี่ไม่พอใจ และทำไม่ดีกับท่านหญิงลับหลังจะทำอย่างไร?
ท่านหญิงก็เป็นคนที่ถูกรังแกไม่ได้ ทั้งสองคนจะไม่ทะเลาะกันขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?
ชนชั้นสูงแย่งชิงอำนาจกัน คนที่รับเคราะห์ล้วนเป
