นลูกเขยอย่างเขาอยู่ในสายตาสักนิด…มิน่าเล่าคนทั่วไปถึงต่างไม่อยากแต่งงานกับองค์หญิง เขาแต่งงานกับท่านหญิง กลับไม่ต่างอะไรกับแต่งงานกับองค์หญิงเลย…
หลี่เชียนมองเจียงเซี่ยนค่อยๆ เดินห่างออกไปอย่างจนใจ แถมยังต้องทำจิตใจให้สดชื่นขึ้นและเรียกเจียงลวี่ “ท่านกั๋วกงน้อย เพราะอยู่ในวัด จึงต้องให้ท่านลองชิมอาหารมังสวิรัติของวัดป่าโอสถแล้ว ยังดีที่ในวัดของพวกเขาหมักเหล้าผลไม้ชนิดหนึ่งเอาไว้ ว่ากันว่าทำจากดอกหอมหมื่นลี้ที่เก็บเอาไว้ตอนฤดูใบไม้ร่วง วันนี้พวกเราจึงได้อาศัยวาสนาของท่านลองว่าเหล้าผลไม้นี้รสชาติเป็นอย่างไรไปด้วย…”
เจียงลวี่เห็นใบหน้าที่ยิ้มอย่างฝืนใจเล็กน้อยของหลี่เชียน แล้วก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยในชั่วพริบตา
เขาถลกชายเสื้อขึ้น และเดินออกไปจากเรือนด้านในก่อนอย่างสูงศักดิ์แลดูสุขุมและสง่างาม
หลี่เชียนมองห้องหลักที่เงียบสงัดครั้งหนึ่ง แล้วก็จำต้องตามไป
เจียงเซี่ยนมองเจียงลวี่กับหลี่เชียนจากไปจากหลังลายฉลุหน้าต่าง และล้มตัวลงบนเตียงอรหันต์โดยหัวเราะอย่างเต็มที่ไม่หยุด
นางรู้ว่าหลี่เชียนเป็นคนโง่ แต่คิดไม่ถึงว่าคนๆ นี้จะโง่ขนาดนี้ พี่ชายของนางเพิ่งจะพ่ายแพ้เขา ในใจกำลังโกรธ เขาก็ไม่รู้จักทำหน้าขรึมสักหน่อย
เอาแต่มองนางอย่างไม่วางตา สายตาอันร้อนแรงแผดเผาจนนางรู้สึกลนลานไปหมด…
