าติ คนอื่นต่างคิดว่านางหนีตามผู้ชายไป มีแต่ไป๋ซู่ที่ไม่เชื่อ
เช่นนั้นทำไมเฉาเซวียนถึงมาประกาศราชโองการอีก?
เขาได้รับมอบหมายจากไทฮองไทเฮาจริงหรือ?
แล้วราชโองการฉบับนี้…เขียนอะไรบ้างกันแน่?
เจียงเซี่ยนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก แต่ก็กลัวเฉาเซวียนที่เวลานี้ยังไม่แน่ใจว่าอยู่ฝ่ายใดจะดูออก จึงหลุบตาลงและดื่มน้ำชาติดกันสองสามอึก
เฉาเซวียนคิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าเจียงเซี่ยนจะเป็นคนติดต่อเรื่องนี้กับทั้งสองฝ่ายในนั้น
เขาคิดว่าเจียงเซี่ยนไม่เข้าใจเรื่องลับลมคมในในนี้ จึงไม่ได้บอกเจตนาของตนองอีกเช่นกัน เพียงแค่บอกนางว่า “ไทเฮากลัวว่าอาลวี่กับอาจ้านอายุยังน้อย ไม่รู้จักวางตัวและชอบเอาชนะ จะไม่ยอมรับพระราชเสาวนีย์ จึงให้ข้านำพระราชเสาวนีย์ไปหาไทฮองไทเฮาโดยตรงเพื่อเปลี่ยนพระราชโองการ…”
เจียงเซี่ยนมองเฉาเซวียนอย่างประหลาดใจ
เฉาไทเฮาพระราชทานงานสมรสให้นางกับหลี่เชียน!
นางไม่ได้ฟังผิดใช่หรือไม่?
ตระกูลเจียงกับตระกูลหลี่เกี่ยวดองกัน แล้วจะมีเฉาไทเฮาไว้ทำไม!
ต่อให้เฉาไทเฮาเลอะเลือนแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะเลอะเลือนถึงขั้นนี้เช่นกัน
นางเบิกตาโตมองเฉาเซวียน
ทุกครั้งที่เฉาเซวียนเจอเจียงเซี่ยน เจียงเซี่ยนจะดูเย็นชาตลอด เจียงเซี่ยนที่ร่าเริงสดใสแบบนี้ เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก จึงอดที่จะใจอ่อนไม่ได้ จนหน้าตาอ่อนโยนขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้เขายิ่งหล่อเหลาและสง่างามเหมือนดอกโกฐสอและดอกกล้วยไม้ที่ผลิบาน
เขาเล่าให้เจ
