ด้ยินว่าไทฮองไทเฮาคิดหาทางทำราชโองการพระราชทานงานสมรสมาให้นาง หากเจียงเซี่ยนหนีตามหลี่เชียนมาจริง นางก็น่าจะดีใจมากถึงจะถูก ทว่าทำไมกลับเสียใจ จนอดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอต่อหน้าเขา
นี่ไม่ใช่ท่านหญิงเจียหนานที่เขารู้จัก
ในความทรงจำของเขา เจียงเซี่ยนดูเหมือนอ่อนโยนและน่าเข้าใกล้ แต่ความจริงแล้วกลับเย่อหยิ่งมาก จึงไม่มีทางที่จะแสดงด้านที่อ่อนแอของตนเองออกมาต่อหน้าคนอื่นง่ายๆ
หรือว่าไป๋ซู่จะพูดถูกเรื่องเจียงเซี่ยน นางไม่ได้หนีตามหลี่เชียนมาทว่าถูกหลี่เชียนลักพาตัวมา?
เฉาเซวียนลูบกล่องที่เก็บราชโองการทั้งสองฉบับเอาไว้ พลางนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยยิ้มสดใสของหลี่เชียน ในใจพลันรู้สึกทนไม่ได้ในทันใด
หลี่เชียนจะถูกฆ่าแบบนี้หรือ?
หลี่เชียนอายุน้อยกว่าเขาแค่สองสามปีเท่านั้น!
เจียงเซี่ยนก็ดูเหมือนไม่ได้ถูกละเลย ในเมื่อนางถูกลักพาตัวมา ตอนนั้นที่อยู่ที่หมู่บ้านทำไมไม่ร้องขอความช่วยเหลือ?
เฉาเซวียนมีหลากหลายความรู้สึกปะปนกัน
ทั้งสองคนต่างคิดเรื่องในใจของตนเอง ห้องโถงจึงตกอยู่ในความเงียบไปพักหนึ่ง
นานมากทีเดียว เจียงเซี่ยนเป็นคนได้สติกลับมาก่อน
นางเติมชาให้ทั้งสองคนอีกครั้งด้วยตนเอง เพื่อจัดการความรู้สึกที่ยุ่งเหยิงของตนเอง
เฉาเซวียนได้สติกลับมา และขอบคุณเจียงเซี่ยนอีกครั้ง
ทว่าจู่ๆ นางก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ในเมื่อไทฮองไทเฮาเสี่ยงอันตรายมากขนาดนี้เพื่อเปลี่ยนราชโองการพระราชทานงานสมรสมาให้นาง
