ทำไมจนถึงตอนนี้เฉาเซวียนก็ไม่อ่านให้นางฟังสักที
เจียงเซี่ยนคิดถึงชื่อเสียงเรื่อง ‘จอมวางแผน’ ของเฉาเซวียนในชาติก่อน ก็อดไม่ได้ที่จะนั่งตัวตรง ปรับการหายใจ และเอ่ยอย่างพยายามทำให้ตนเองสบายที่สุดว่า “เฉิงเอินกงจะให้ข้ารับราชโองการให้ได้ แถมยังขัดขวางพวกท่านพี่ไว้ข้างนอก จริงๆ แล้วมีเรื่องอะไรจะบอกข้าเป็นการส่วนตัวหรือ?”
เฉาเซวียนอดที่จะแอบถอนหายใจกับความฉลาดของเจียงเซี่ยนไม่ได้
เขาโน้มตัวไปข้างหน้า แล้วกดเสียงให้เบาลงพลางเอ่ยว่า “เจียหนาน ไทฮองไทเฮารักเจ้าดุจแก้วตาดวงใจ ก่อนที่พวกเราจะเจอเจ้า ก็ไม่มีใครกล้ารับประกันทั้งนั้นว่าสิ่งที่พวกเราได้ยินเป็นเรื่องจริง ดังนั้นไทฮองไทเฮาถึงได้ให้ข้ามา ไทฮองไทเฮาไม่ได้ให้ข้านำราชโองการมาให้เจ้าเพียงฉบับเดียว แต่นำมาสองฉบับ…ฉบับหนึ่งพระราชทานงานสมรส อีกฉบับสั่งให้หลี่เชียนฆ่าตัวตาย เจ้าคิดว่าอย่างไร ไทฮองไทเฮาให้เจ้าตัดสินใจเองทั้งหมด…”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ?” เจียงเซี่ยนนั่งไม่ติดอีกแล้ว นางลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าที่มองเฉาเซวียนกลายเป็นซีดเผือดในชั่วพริบตา “เจ้าว่าอย่างไรนะ? ราชโองการสองฉบับ?” นางพึมพำ “ไทฮองไทเฮาให้เจ้านำราชโองการมาสองฉบับหรือ?”
เฉาเซวียนก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน เขามองเจียงเซี่ยนด้วยสายตาเคร่งขรึม และพยักหน้า
เจียงเซี่ยนน้ำตาไหลพราก
