เจียงเซี่ยนเห็นก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว นางร้องว่า “อ๊ะ” ออกมาคำหนึ่ง และยกชายกระโปรงขึ้นเดินออกไปข้างนอกทันที
หลิวตงเยว่รีบตามไป
หลี่เชียนกับเจียงลวี่ที่อยู่ในลานกว้างต่างก็ได้ยินเสียงเจียงเซี่ยน
หลี่เชียนลงมือช้าลงเล็กน้อย ส่วนเจียงลวี่ก็ถอยหลังติดกันสองสามก้าว
เจียงเซี่ยนปรากฎตัวหน้าประตูของห้องโถงตรงประตูใหญ่
นางสีหน้าซีดเผือด สายตาเคร่งขรึม ท่าทางกังวล ทว่าทุกการเคลื่อนไหวกลับสุภาพเรียบร้อยและสุขุมเยือกเย็น เปิดเผยมาดของชนชั้นสูงออกมาอย่างหมดเปลือก จนทำให้คนเหลือบมอง
หลี่เชียนอึ้งไป
แต่กระบี่อ่อนของเจียงลวี่กลับว่ายไปหาเหมือนงู ปลายกระบี่ตรงแน่ว เล็งไปที่คอหลี่เชียน
เจียงเซี่ยนหน้าซีดลงอีกเล็กน้อยทันที นางกุมหน้าอก และไม่กล้าแม้แต่จะกรีดร้อง
นางก็รู้ว่า นางไม่ควรปรากฎตัวเวลานี้ ไม่ว่าอย่างไรหลี่เชียนก็จะยอมอ่อนข้อให้ท่านพี่เล็กน้อยอยู่ดี และไม่มีทางที่จะเอาชีวิตพี่ชายนางจริงๆ อย่างแน่นอน
เจียงเซี่ยนน้ำตาคลอเบ้า แทบอยากจะเข้าไปช่วยหลี่เชียนขวางดาบเล่มนั้น
บางทีหลี่เชียนอาจจะโกรธที่เจียงลวี่จู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว หรืออาจจะเพราะต่อสู้กับเจียงลวี่มานานเกินไป ครั้งนี้เขาจึงไม่หลบ แต่เอียงไหล่ไปข้างๆ เล็กน้อยอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ หลบปลายกระบี่ของเจียงลวี่ เขาไม่ถอยและกลับบุกไปตามร่องรอยที่แทงกระบี่อ่อนมา แล้วกดดาบลงบนบ่าของเจียงลวี่
เจียงเซี่ยนหลับตา
รู้สึกว่าเมื่อครู่ตนเองสมองมีปัญหา
