ฝูเซิงเข้าใจ
ร่างสูงใหญ่พุ่งไปที่ห้องโถงตรงประตูใหญ่ราวกับสายฟ้าแลบทันที
ทว่านักยิงหน้าไม้เหล่านั้นกลับไม่เสียกระบวนแม้แต่นิดเดียว และยิงลูกศรออกมาพร้อมกัน
คนที่ยืนอยู่ในลานกว้างไม่มีใครหนีพ้นสักคน
รวมถึงหลี่เชียนกับจ้าวเซี่ยวที่ต่อสู้กันอยู่ด้วย
ทั้งสองคนต่างจำเป็นต้องหยุดและสกัดลูกศรที่ยิงไปทางพวกเขาก่อน
บางคนที่หลบไม่ทันก็กุมตรงที่ถูกยิงแล้วล้มลงไปบนพื้น บางคนแม้จะหลบได้อย่างว่องไว ทว่าก็ยังคงสีหน้าตื่นตระหนกเช่นเดิม
ในนี้มีคนของเจียงลวี่แล้วก็มีคนของหลี่เชียนด้วย
ฝูเซิงร่วงลงมาจากกลางอากาศเหมือนว่าวที่สายขาด
เจียงลวี่ตะโกนเสียงดัง และกระโดดขึ้นมาทันทีด้วยสีหน้าดำเหมือนก้นหม้อ แล้วตกลงข้างกายฝูเซิง
เขาเหมือนจะได้ยินเสียงร้องอย่างตกใจของผู้หญิงแว่วๆ
แต่บ่า ต้นขา และเอวของฝูเซิงถูกยิงทั้งหมดสามดอก ลูกศรเข้าไปสามนิ้ว ฝูเซิงเจ็บจนเหงื่อตกเต็มศีรษะ และเป็นลมไปแล้ว เขายังมีเวลาสนใจเรื่องอื่นที่ไหนกัน จึงตรวจสอบอาการบาดเจ็บของฝูเซิง พลางเรียกชื่อฝูเซิงเบาๆ
ฝูเซิงพยายามลืมตา
เจียงลวี่โล่งอก แล้วรีบสั่งให้องครักษ์ที่ติดตามมาและรู้วิชาแพทย์ช่วยรักษาให้ฝูเซิง พอคิดอีกทีและคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เขาก็ยิ้มอย่างโกรธสุดขีด และตะโกนด่าหลี่เชียนที่ต่อสู้กับจ้าวเซี่ยวต่อว่า “หลี่เชียน เจ้าเป็นบ้าอะไร? โจมตีไม่แบ่งแยกฝ่าย! เจ้าไม่กลัวยิงตนเองตายหรือ!”
หลี่เชียนเป็นอย่างที่เจียงลวี่คิด ยิ่งสู้ยิ่
