งกล้า ท่าดาบเปลี่ยนจากอ่อนโยนและซื่อตรงก่อนหน้านี้เป็นพัฒนาเร็วมากและทรงพลัง เหมือนสัตว์ดุร้ายที่ถูกยั่วโมโห พอเปลี่ยนภาพลวงตาที่ว่านอนสอนง่ายก่อนหน้านี้ ก็เผยหน้าตาโหดเหี้ยมดุร้ายและอ้าปากที่โชกเลือดที่ใหญ่เท่าปากกะละมังออกมาในทันใด และคอยก่อกวนจ้าวเซี่ยว ไม่ตายไม่เลิก
เห็นได้ชัดว่าจ้าวเซี่ยวไม่ชินกับอุบายแบบนี้
อาวุธแต่ละขนาดต่างก็มีข้อได้เปรียบของตนเอง
จากที่เขาได้เปรียบเล็กน้อยในตอนแรกจนถูกกระทำและตอบโต้กลับในตอนนี้ สีหน้าดูแย่มาก
พอได้ยินคำพูดของเจียงลวี่ เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองเจียงลวี่ด้วยซ้ำ เพราะกลัวว่าหลี่เชียนจะฉวยโอกาสได้
ทว่าหลี่เชียนกลับผ่อนคลายเหมือนเดิม เขาได้ยินแล้วก็หัวเราะเสียงดัง และเอ่ยว่า “ข้าบอกท่านตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือว่า อย่าได้คิดที่จะข้ามผ่านห้องโถงตรงประตูใหญ่ ใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น! แม้แต่ตัวข้าเอง หากไม่สู้จนตายที่นี่ พวกเราก็ลองชิมอาหารเจของวัดป่าโอสถด้วยกัน”
เจียงลวี่เบิกตาโต
เขาเห็นถึงความจริงจังจากท่าทางและคำพูดของหลี่เชียน
หลี่เชียน…คิดที่จะสละชีวิตเพื่อสิ่งที่ถูกต้อง และยอมต่อสู้กับเขาอย่างสุดชีวิต แต่อย่างไรก็ไม่ยอมที่จะประนีประนอม และปล่อยเจียงเซี่ยนไปจริงๆ
เพื่อผู้หญิงคนเดียว คุ้มหรือ?
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เจียงลวี่เจอคนแบบนี้
เขารู้สึกแปลกมาก
“เจ้าบ้าไปแล้ว!” เขาอดที่จะพึมพำกับตนเองไม่ได้ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่
