? หากทำให้เป็นเรื่องใหญ่แล้ว ต่อให้เจ้าตายก็เก็บเป่าหนิงไว้ไม่ได้อยู่ดี…”
มือของหวังจ้านกำเป็นหมัดแล้ว เล็บมือจิกเข้าไปในฝ่ามือลึกมาก
แม้เจียงลวี่จะไม่บอกเขาว่าทำไมเจียงเซี่ยนถึงตกอยู่ในกำมือของหลี่เชียน และเขาก็ไม่ถามเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รู้อะไรเลย
หลี่เชียนชอบเป่าหนิง
ในเมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ จึงฉุดนางมาแต่งงานเสียเลย!
การคาดเดาได้รับการยืนยัน
หัวใจของเขาเจ็บจนชาไปหมดแล้ว
หลี่เชียนยอมตายแต่ไม่ยอมปล่อยเจียงเซี่ยนไปจริงๆ หรือ?
เขาใจกล้าขนาดนี้ได้อย่างไร?
เขาไม่กลัวทำให้ตระกูลหลี่เดือดร้อนไปด้วยหรือ?
เขาไม่กลัวทำให้ชื่อเสียงของเจียงเซี่ยนเสียหายหรือ?
หวังจ้านนึกถึงน้ำตาในดวงตาของมารดาและความละอายใจกับความเจ็บปวดที่ไม่สามารถสนองความต้องการของลูกชายกับลูกสาวได้ ตอนที่เขาคุกเข่าต่อหน้ามารดา และขอให้มารดาสู่ขอเจียงเซี่ยนให้เขา
เขาสติเลอะเลือนจนไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน
เพราะความขี้ขลาดของเขาหรือเปล่า เขากับเจียงเซี่ยนจึงเดินมาไกลได้เท่านี้?
หวังจ้านคล้ายจะเข้าใจเล็กน้อย ทว่าที่มากไปกว่านั้น เขากลับไม่กล้าคิด และไม่อยากไปคิด…
ด้วยความสับสนมึนงง เวลาเหมือนผ่านไปนานมาก แล้วก็เหมือนเพียงแค่ชั่วพริบตา ทันใดนั้นเสียงตวาดของเจียงลวี่ก็ดังเข้าหูเขา “หลี่เชียน เจ้ากล้าหรือ!”
หวังจ้านได้สติกลับมา แล้วก็เห็นจ้าวเซี่ยวโยนท่อนไม้และพลิกตัวกลิ้งติดกันสองสามรอบ ถึงจะหลบเพลงดาบฟ้าผ่า
