ู่ข้างกายท่านและรับใช้ท่านตลอดไป ท่านว่าดีหรือไม่?”
เจียงเซี่ยนอึ้งไป
หลิวตงเยว่รีบเอ่ยว่า “ท่านหญิง ข้าก็รู้ว่าเรื่องนี้มันผิดกฎ แต่กฎนี้คนก็เป็นคนกำหนดไม่ใช่หรือ? บ้านน้ำพุร้อนที่ภูเขาเสี่ยวทังของท่านยังซ่อมไม่เสร็จ กุญแจยังอยู่ในมือข้าอยู่เลย! แล้วไทฮองไทเฮาก็ให้กรมวังออกเงิน จัดหาที่ดินให้ท่านหลายแปลง ที่ดินหลายแปลงนั้นเมื่อก่อนเป็นที่ดินของราชสำนัก พวกผู้ใหญ่บ้านมีไหวพริบมากทีเดียว คนธรรมดาไปก็ไม่มีทางคุมได้ นอกจากนี้คนรับใช้ข้างกายท่านมีแต่พวกนางในกับแม่นม และขันทีไม่กี่คน ท่านอยากไปซื้อพวกเครื่องสำอางก็ไม่มีคนวิ่งเต้นทำงานให้สักคนไม่ใช่หรือ? ท่านหญิง ให้ข้าอยู่ข้างกายท่านเถอะ! ข้าเคยเรียนในวัง ท่อง ‘คัมภีร์สามอักษร[1]’ ได้ และยังคิดเลขเป็นด้วย”
ใช่แล้ว!
ต้องโทษหลี่เชียน
ไม่อย่างนั้นเวลานี้หลิวตงเยว่ก็น่าจะช่วยนางตกแต่งบ้านน้ำพุร้อนอยู่ที่ภูเขาเสี่ยวทังไม่ใช่วิ่งเพ่นพ่านตามนางไปทั่วโดยไม่ทำอะไรเลยแบบนี้
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็รู้สึกกลุ้มใจเล็กน้อย ทว่านางก็รู้เช่นกันว่าหลิวตงเยว่กำลังกังวลอะไร
ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นชีวิตคนๆ หนึ่ง
ถึงจะเลี้ยงใครสักคนก็ไม่สามารถไปทำร้ายเขาตามใจชอบได้
นางรับรองกับเขา “เจ้าวางใจ ข้ามีกินเจ้าก็มีกิน เจ้าสนใจแค่ติดตามอยู่ข้างกายข้าก็พอแล้ว”
หลิวตงเยว่ดีใจจนออกนอกหน้า และคุกเข่าขอบคุณเจียงเซี่ยนในรถม้า
เจียงเซี่ยนจับมือเขา และกำชับเขาว่า “พวกเราต่างต้องกล
