ับไปอย่างปลอดภัยถึงจะถูก มีเรื่องอะไรเจ้าก็คิดให้ดีก่อนทำ อย่างไรก็ต้องเหลือชีวิตเอาไว้ ไม่อย่างนั้นจะมั่งคั่งและมีอำนาจแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์”
หลิวตงเยว่พยักหน้าติดกันหลายครั้ง
มีคนเคาะตัวรถม้า และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านหญิง ข้าอวิ๋นหลิน นำน้ำร้อนมาให้ท่านขอรับ”
เจียงเซี่ยนส่งสัญญาณให้หลิวตงเยว่ไม่ต้องพูดอะไรอีก
หลิวตงเยว่พยักหน้า และไปรับน้ำร้อน แล้วถามเจียงเซี่ยนว่าจะให้ชงชาให้นางหรือไม่
เจียงเซี่ยนส่ายหน้า และตัดสินใจว่าจะนอนเร็วหน่อย
หากตอนที่หลี่เชียนกลับมานางยังไม่นอน เขาจะต้องชวนนางไปย่างปลาเล่นอย่างแน่นอน ทว่าเพียงแค่นางปรากฏตัว จงเทียนอี้ก็จะแอบมองนางอย่างอยากรู้อยากเห็น นี่ทำให้นางอดที่จะเดาไม่ได้ว่าหลี่เชียนไปพูดอะไรกับจงเทียนอี้หรือไม่ หรือจงเทียนอี้กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่โดยคิดว่าตนเองคิดถูก นี่ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ
หลิวตงเยว่ช่วยปูเตียงให้เจียงเซี่ยน ดับไฟ และเฝ้าเจียงเซี่ยนที่หายใจอย่างสม่ำเสมอยาวเหยียดท่ามกลางความมืด
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ข้างนอกมีความเคลื่อนไหว
เขาจึงเลิกม่านรถดู
พวกหลี่เชียนจับปลากลับมาแล้ว
จงเทียนอี้สูงไล่เลี่ยกับหลี่เชียน ทั้งสองคนพูดคุยและหัวเราะกันเสียงเบาแล้วแยกกันข้างกระโจม จงเทียนอี้ไปที่กระโจมที่อวิ๋นหลินพักผ่อน ส่วนหลี่เชียนเดินมาหาเขาโดยถืออะไรบางอย่างอยู่ในมือ
หลิวตงเยว่ไม่กล้าล่วงเกินเขา จึงแง้มม่านรถเล็กน้อย
หลี่เชียนถามเขาเสียงเบาเ
