หมือนยุงและแมลงวัน “ท่านหญิงนอนแล้วหรือ?”
หลิวตงเยว่พยักหน้า
หลี่เชียนยื่นหน้าเข้ามา อาศัยแสงจันทร์ที่สาดเข้ามามองเงาร่างที่กำลังหลับสนิทของเจียงเซี่ยน ครู่ใหญ่ถึงจะยื่นของในมือให้หลิวตงเยว่ “เจ้ามอบสิ่งนี้ให้ท่านหญิง”
หลิวตงเยว่ขานรับเสียงเบา “ขอรับ”
หลี่เชียนถึงจะค่อยๆ ไปจากรถม้า
จงเทียนอี้ไม่รู้โผล่มาจากไหน เขายิ้มและใช้ไหล่ชนไหล่ของหลี่เชียน แล้วเอ่ยว่า “ข้าว่าท่านหญิงนั่นยังงามไม่เท่าพี่เกาเลย ทำไมเจ้าถึงจะเป็นจะตายเพราะนาง ต้องเป็นนางให้ได้?”
หลี่เชียนปรายตามองจงเทียนอี้ครั้งหนึ่งเหมือนดูถูก และเอ่ยว่า “ข้าว่าเจ้าฉลาดกว่าน้องชายเจ้ามาก ทำไมท่านลุงจงถึงอยากมอบทรัพย์สินในบ้านให้น้องชายเจ้าล่ะ?”
จงเทียนอี้ได้ยินก็เอ่ยว่า “ตอนเด็กเจ้าไม่ได้เป็นคนแบบนี้ ทำไมไม่เจอกันไม่กี่ปี กลับพูดจาฟังไม่ได้แม้แต่คำเดียว”
หลี่เชียนไม่เห็นด้วย และเอ่ยว่า “เจ้ารู้ดีว่าท่านหญิงเป็นคนที่ข้ารักที่สุดยังพูดจาเหลวไหล และยังอยากฟังข้าชมเจ้าอีก ข้าไม่ได้เป็นบ้าใช่หรือไม่?”
จงเทียนอี้อยากพูดแต่ก็หยุดไว้
หลี่เชียนเหมือนมองไม่เห็น และเอ่ยว่า “ดึกแล้ว เจ้าก็นอนเร็วหน่อยเถอะ! พรุ่งนี้พวกเรายังต้องรีบเดินทางอีก”
จงเทียนอี้ได้ยินก็เอ่ยอย่างตลกขบขันว่า “พวกเรานี่เรียกว่ารีบเดินทางหรือ? นี่มันเที่ยวชมทิวทัศน์ธรรมชาติกระมัง?”
หลี่เชียนไม่สนใจเขา และไปทางกระโจมของตนเอง
จงเทียนอี้เอ่ยกับแผ่นหลังของหลี่เชียนว่า “เฮ้”
