เขาจะมาอธิบายกับตนเอง แต่เขายังคงโกรธจนทนไม่ไหว จึงแทบจะบุ่มบ่ามปฏิเสธไป๋ซู่ทันที “ให้พวกเขากลับไปเถอะ! บอกว่าข้านอนแล้ว”
ไป๋ซู่ร้อนใจขึ้นมา นางรีบขอร้องเด็กรับใช้ที่มาบอก “รบกวนพี่ชายไปอีกครั้ง บอกว่าข้ามีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ท่านลุงเจียงทราบ หากท่านลุงเจียงนอนแล้ว ให้ข้าพาฮูหยินฝางก็ได้”
นางเคยตามเจียงเซี่ยนมาพักที่จวนเจิ้นกั๋วกงชั่วคราว และเด็กรับใช้คนนี้ก็รับใช้เรือนด้านใน ไป๋ซู่ไม่รู้จักคนอื่น ทว่าคนอื่นกลับรู้จักนาง รู้ว่านางคือท่านหญิงชิงฮุ่ย และสนิทกับเจียงเซี่ยน คิดแล้วก็ไปที่เรือนหลักอีกครั้ง
เจียงเจิ้นหยวนเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมจะนอนแล้ว ได้ยินเด็กรับใช้รายงานก็ไม่ขยับเขยื้อน
ฮูหยินฝางคิดถึงไป๋ซู่ที่ปกติดูน่าเอ็นดู ก็อดที่จะเกลี้ยกล่อมไม่ได้ว่า “ไม่ว่าท่านจะโกรธจ่างจูเพราะอะไร ถึงอย่างไรนางก็เป็นเหมือนลูกหลาน ท่านคุยกับนางสักหน่อยจะเป็นไร? ยิ่งกว่านั้นข้าคิดว่าเด็กคนนี้ไม่เลวทีเดียว ไม่แน่อาจจะเข้าใจผิดกันก็ได้!”
เจียงเจิ้นหยวนกลับห้องก็บอกเรื่องของเจียงเซี่ยนกับฝางจื่อชิงแล้ว พอเห็นฝางจื่อชิงช่วยพูดให้ไป๋ซู่แบบนี้ ก็ไม่อาจหักหน้าภรรยาได้ จึงจำต้องสวมเสื้อผ้าใหม่ และไปที่ห้องหนังสือของเรือนด้านใน
เฉาเซวียนเป็นห่วงไป๋ซู่เล็กน้อย จึงตัดสินใจว่าจะไปพบเจียงเจิ้นหยวนเป็นเพื่อนไป๋ซู่
แต่ไป๋ซู่กลับให้เฉาเซวียนกลับไปก่อน “ในเมื่อท่านลุงเจียงยอมพบข้า ก็คงจะไม่โกรธแล้วอย่างแน่นอน หลั
