งจากข้าคารวะท่านลุงเจียงแล้ว อยากไปเยี่ยมฮูหยินฝางสักหน่อย…เจียหนานหายตัวไป นางต้องรู้สึกไม่สบายใจมากแน่ๆ ข้าอยู่คุยเป็นเพื่อนนางสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน”
เฉาเซวียนอดที่จะมองไป๋ซู่อีกสองสามครั้งไม่ได้
ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ไป๋ซู่มีวิธีจัดการเรื่องราวให้คนอื่นในแบบของตนเองจริงๆ มิน่าเล่าตอนนั้นถึงถูกไทฮองไทเฮาเลือกให้เข้าวังไปอยู่เป็นเพื่อนเจียงเซี่ยน แถมยังได้บรรดาศักดิ์ท่านหญิงชิงฮุ่ย
เขาลุกขึ้นบอกลา
ไป๋ซู่พาเด็กรับใช้ไปที่ห้องหนังสือของเรือนด้านใน
นางเห็นเจียงเจิ้นหยวนก็รีบเอ่ยว่า “ท่านลุงเจียง เกรงว่าเป่าหนิงจะไม่ได้หนีตามหลีเชียนไป แต่ถูกหลี่เชียนลักพาตัวไปเจ้าค่ะ”
เจียงเจิ้นหยวนรู้สึกว่านางกำลังเล่นลูกไม้จงใจพูดให้คนอื่นตกใจเพื่อเปลี่ยนจากฝ่ายรับกลายเป็นฝ่ายรุก
ไป๋ซู่รู้สึกได้ถึงความเย็นชาของเจียงเจิ้นหยวน จึงเสียใจเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้บอกเรื่องบางเรื่องกับท่านลุงจริงๆ แต่นั่นเพราะมีสาเหตุเจ้าค่ะ” นางพูดอยู่ก็เว้นวรรคเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า “มีเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่ได้บอกใครทั้งนั้น หลังเทศกาลฉงหยางปีที่แล้ว ข้ากลับบ้าน พอกลับเข้าวังอีกครั้ง อยู่ๆ เป่าหนิงก็กลายเป็นคนพูดน้อย ทำอะไรก็ล้วนเฉื่อยชาและไม่จดจ่อกับอะไร แต่อยู่มาวันหนึ่ง นางกลับให้ข้าช่วยปิดบังให้นาง นางจะออกจากวัง…แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเป่าหนิงจะออกจากวังทำไม และออกจากวังเพราะอะไร แต่ตั้งแต่วันนั้น หลี่เชียนก็มาหาเ
