หลิวตงเยว่ตกใจกับความคิดนี้ของตนเอง เขาลุกขึ้นยืนทันที อยากถอยหลังไปหลบที่มุมกำแพง แต่กลับลืมไปว่าเขายังอยู่ในรถม้า จึงชนผนังรถเข้า ดึงดูดสายตาของหลี่เชียนกับเจียงเซี่ยน
“ข้าเปล่า ข้าเปล่า!” เขาโบกมืออย่างลนลานมาก จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองพูดอะไรไปบ้าง “ไม่ใช่ข้า! ไม่ใช่ข้า…”
เด็กคนนี้…เป็นอะไรไป?
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้วอย่างงุนงง
หลิวตงเยว่ยิ่งลนลานมากขึ้น
ทีนี้จบแล้ว!
ไม่ว่าจะเปิดเผยเรื่องความรักของท่านหญิงกับหลี่เชียน…ท่านหญิงหนีตามคนอื่นไปกลับพาเขาไปคนเดียว…หรือตอนที่ท่านหญิงทำผิดไม่เสี่ยงตายตักเตือน…ไม่ว่าจะเป็นข้อไหน เจิ้นกั๋วกงหรือไทฮองไทเฮารู้เข้า เขาก็ตายแน่ทั้งนั้น!
หากรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก ตอนอยู่ที่หมู่บ้านเขาก็น่าจะร้องขอความช่วยเหลือเสียงดัง
ถึงอย่างไรล่วงเกินหลี่เชียนก็ดีกว่าล่วงเกินเจิ้นกั๋วกงกับไทฮองไทเฮากระมัง?
แล้วยังฮ่องเต้
หลิวตงเยว่นึกขึ้นได้ก็ตกใจและหวาดกลัวจนตัวสั่น
ฮ่องเต้น่าเกรงขามจนยากที่จะคาดเดาได้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร หากรู้ว่าท่านหญิงหนีตามหลี่เชียนไปแล้ว ยังไม่รู้ว่าจะลงโทษพวกเขาที่รับใช้ข้างกายท่านหญิงอย่างไร
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…เขาที่รู้เรื่องแต่ไม่แจ้งให้ทราบ เจ้านายถูกหยามเกียรติ ไม่ประหารเก้าชั่วโคตร[1]ก็ต้องถูกจับเข้าคุกหลวงอยู่ดี!
ไม่สิ เขายังไม่มีสิทธิเข้าคุกหลวง
นั่นเป็นสถานที่ที่ขุนนางตำแหน่งสูงตั้งแต่ระดับสามขึ้นไปถึงจะไป
เขาอาจจะถูกโยนไปที่กองพ
