เติ้งเฉิงลู่ถึงได้สติกลับมา
ท่านลุงเจียงเชื่อคำพูดของเขาแล้ว!
แถมยังส่งคนไปเรียกจินเซียวมาแล้วด้วย
ความดีใจอย่างท่วมท้นเกิดในใจของเติ้งเฉิงลู่ เขาเอ่ย “ขอบคุณ” เจียงเจิ้นหยวนไม่หยุด
เจียงเจิ้นหยวนไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงเอ่ยว่า “ข้าช่วยหลานสาวของข้าเอง เจ้าขอบคุณอะไร?”
เติ้งเฉิงลู่ยิ้มแหยๆ
ทันใดนั้นเจียงเจิ้นหยวนก็คิดว่า หากหาเป่าหนิงเจอแล้ว แต่งงานกับเติ้งเฉิงลู่ก็ไม่เลวเช่นกัน
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป่าหนิงจะยินดีหรือไม่
เรื่องอื่นเติ้งเฉิงลู่ซื่อและพูดไม่ค่อยเก่ง ทว่ากลับมีเรื่องหนึ่งที่เขาพูดถูกแล้ว
เป่าหนิงของพวกเขาตั้งแต่เล็กจนโตชะตาชีวิตน่าสงสาร ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือไทฮองไทเฮาก็ไม่เคยอยากบังคับให้นางแต่งงานทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นเฉาไทเฮาก็ออกราชโองการพระราชทานงานสมรสไปตั้งนานแล้ว
คนที่รู้เรื่องนี้ต่างไม่มีทางที่จะใช้กำลังลักพาตัวเป่าหนิงไปเพื่อให้นางแต่งงานด้วย
พอคิดถึงตรงนี้ อยู่ๆ เจียงเจิ้นหยวนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
หรือว่า…เป่าหนิงจะไปกับคนอื่นเอง?
พอคิดขึ้นมาได้ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ก็ผุดออกมาบนหน้าผากของเจียงเจิ้นหยวน
ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงความหลงใหลที่หวังจ้านมีต่อเป่าหนิง
เด็กสองคนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เล็กจนโต หวังจ้านมีของดีอะไรก็คิดถึงเป่าหนิงตลอด เขาไม่กินไม่ดื่มจะเก็บไว้ให้เป่าหนิงหมด เหล่าผู้อาวุโสหาใช่คนตาบอด ใครจะดูไม่ออก? แต่ไทฮองไทเฮากังวลกับความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูล ไม
