อวิ๋นหลินที่จับตามองหลี่เชียนอยู่ตลอดอดที่จะเข้าไปใกล้ไม่ได้และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านเป็นอะไรไปหรือ? ข้าว่าท่านหญิงดีมากเลย นางไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีของท่านนี่นา!”
หลังจากวันนั้นที่หลี่เชียนโต้เถียงกับท่านหญิงเจียหนานสองสามคำ ท่านหญิงเจียหนานก็เหมือนกลายเป็นเข้าใจและมีเหตุผลขึ้นมาทันที ไม่เพียงแต่ไม่จู้จี้จุกจิกเรื่องอาหารที่หลี่เชียนเตรียมให้นาง ทว่ายังให้ความร่วมมือมากตลอดทางด้วย ให้พักผ่อนก็พักผ่อน ให้รีบเดินทางก็รีบเดินทาง เงียบสงบและเชื่อฟังเหมือนดอกไม้ที่เลี้ยงอยู่ในกระถางดอกไม้
แต่เพราะแบบนี้ หลี่เชียนถึงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึกๆ
เขาอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ และมองท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลง แล้วค่อยๆ เอ่ยว่า “อวิ๋นหลิน พวกเราจะระเบิดอารมณ์กับคนและเรื่องที่ตนเองไม่ชอบหรือไม่?”
อวิ๋นหลินยิ้มและเอ่ยว่า “แน่นอน! ปกติหลังจากโกรธและระเบิดอารมณ์ก็จะเสียใจ แล้วก็เหนื่อยมากด้วย”
หลี่เชียนได้ยินก็ยิ้มเยาะตนเอง
เหมือนถูกผีอำ อวิ๋นหลินตกใจจนตัวสั่นทันที และเข้าใจคำพูดของหลี่เชียนในทันใด
ก่อนหน้านี้ท่านหญิงทะเลาะกับหลี่เชียน เพราะนางยังสนใจหลี่เชียนอยู่ ทว่าเวลานี้นางวางตัวหยิ่งกับหลี่เชียน แล้วก็สุภาพราวกับหลี่เชียนเป็นคนแปลกหน้าด้วย
เขามองรถม้าที่เจียงเซี่ยนนั่ง และอดที่จะประหลาดใจไม่ได้
นิสัยของท่านหญิงเจียหนาน…ยังคงทำให้คนคาดเดาได้ยากจริงๆ!
คุณชายของพวกเขาก็ด้วย หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น อาจจะคิดว่าท
