ความโกรธของเจียงเซี่ยนแล่นมาอย่างกะทันหัน ราวกับแมวขี้เกียจที่อาบแดดอยู่ แล้วจู่ๆ ก็ถูกคนเหยียบหาง จึงกระโดดขึ้นมาทันที และเข้าไปข่วนคนที่เหยียบนางอย่างไร้ซึ่งความปราณี แม้แต่หลิวตงเยว่ก็ตั้งตัวไม่ทันจนอึ้งไปตรงนั้นเช่นกัน
ทว่าหลี่เชียนกลับถอนหายใจยาวเหยียด
มีเรื่องราวและคนมากมายครอบครองสายตาและความคิดของเจียงเซี่ยนอยู่ และคนที่สามารถทำให้นางอารมณ์ร้อนขึ้นมาได้ก็ล้วนเป็นคนที่นางใส่ใจทั้งนั้น
นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมตอนที่เขาเห็นเจียงเซี่ยนรู้ว่าจ้าวเซี่ยวได้รับบาดเจ็บแล้วจะส่งยาให้จ้าวเซี่ยว ในใจถึงได้ทั้งลนลานจนทำอะไรไม่ถูกและเสียใจและไม่สบายใจในเวลาเดียวกัน
เจียงเซี่ยนไม่สนใจเขา เขากลับรู้สึกห่อเหี่ยว นางระเบิดอารมณ์ใส่เขา เขากลับสบายใจกว่า
“ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น” หลี่เชียนรีบอธิบายว่า “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะสนใจเรื่องนี้ขนาดนี้ เจ้าน่าจะรู้ว่า ตระกูลเจียงมีบุญคุณที่ช่วยประคับประคองข้า ข้าจึงไม่มีวันทรยศตระกูลเจียง ข้าคิดว่าเจ้ารู้เรื่องนี้ เพียงแต่ข้าอยากให้เจ้าไปซานซีกับข้ามาก ข้าพยายามคิดทุกวิถีทางแล้วก็คิดวิธีอื่นที่ดีกว่าไม่ออก จึงจำเป็นต้องขอให้เพื่อนคนหนึ่งช่วย ข้ารับรองด้วยชีวิตได้ว่า เขาจะไม่ทำลายตระกูลเจียงและจะไม่ทำร้ายเจียงลวี่อย่างแน่นอน หากเจ้าไม่เชื่อ ข้าสาบานได้…”
เจียงเซี่ยนไม่รับความหวังดีด้วยซ้ำ นางยิ้มเยาะและเอ่ยว่า “เจ้าคิดว่าเจ้าไม่บอก แล้วข้าจะเดาไม่ได้หรือ?”
หลี่เช
