ียนอ้าปาก และไม่พูดอะไรออกมาอยู่นานมาก
เขาไม่คิดว่าเจียงเซี่ยนจะเดาได้ว่าเป็นใครจริงๆ?
ทว่าพอเจียงเซี่ยนเอ่ยเช่นนี้ เขาก็นึกถึงความฉลาดของเจียงเซี่ยน และกลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายแต่ก็สกับเป็นนาง
ทว่าก็เป็นเพราะเจียงเซี่ยนฉลาดเกินไปแล้วเช่นกัน จึงไม่อาจตัดไปได้ว่านางหลอกเขา
หลี่เชียนอดไม่ได้ที่จะลำบากใจเล็กน้อย
เขาไม่อยากทำสงครามเย็นกับเจียงเซี่ยนแบบนี้ต่อไปแล้ว ขอเพียงเจียงเซี่ยนยอมคุยกับเขา ขอเพียงเจียงเซี่ยนยังยอมทะเลาะกับเขาต่อไป เขาก็มีโอกาสเอาใจนาง ง้อนาง ทำให้นางมีความสุข แต่หากเจียงเซี่ยนคิดจะหลอกเขา เรื่องนี้ก็ไม่จบไม่สิ้น สิ่งที่รอเขาอยู่ก็อาจจะเป็นใบหน้าที่เคร่งขรึมมากขึ้นและการปฏิบัติที่เย็นชามากขึ้น
สมองของหลี่เชียนแล่นอย่างรวดเร็ว
เหมือนจะไม่มีวิธีที่ดีกว่ามาแก้ไขเรื่องนี้แล้ว…เช่นนั้นก็สารภาพแล้วกัน
บางครั้ง…การสารภาพก็เป็นการป้องกันที่ดีที่สุด
“ข้ารู้ว่าไม่ช้าก็เร็วเจ้าก็จะรู้” หลี่เชียนมองเจียงเซี่ยนอย่างเยือกเย็น และเอ่ยอย่างจริงใจว่า “ข้าไม่เคยคิดจะหลอกเจ้าเลย แต่ตอนนี้พวกเราอยู่ระหว่างทาง จึงไม่ใช่โอกาสที่ดีที่สุดเท่านั้นเอง เจ้าน่าจะเข้าใจ สองแคว้นรบกัน ยังห้ามสังหารทูตที่อีกฝ่ายส่งมาเลย ดังนั้นเจ้าจะตัดสินโทษของข้าแบบนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นไว้เรื่องราวจบแล้วพวกเราค่อยว่ากัน? ตอนนี้ก็หวังว่าเจ้าจะไม่ถือสาความผิดของข้า และให้โอกาสข้ากลับตัวใหม่สัก
