เจียงเซี่ยนที่ฝางจื่อชิงคิดถึงอยู่นั้นเวลานี้กำลังนั่งกัดหมั่นโถวกับผักดองอยู่ในป่าตรงชานเมืองที่กว้างโล่งและเปล่าเปลี่ยว
หลิวตงเยว่ปวดใจจนน้ำตาแทบจะร่วงลงมาแล้ว เขาหลับตาให้กำลังใจตนเองอยู่นานมาก ถึงจะใจกล้าเบียดเข้าไปข้างกองไฟที่พวกอวิ๋นหลินพักผ่อน เขาผลักอวิ๋นหลินอย่างระมัดระวัง และเอ่ยอย่างถ่อมตนว่า “ท่านอวิ๋น ขอน้ำร้อนหน่อยได้หรือไม่ ข้าจะชงชาร้อนให้ท่านหญิงของพวกเราดื่มสักถ้วย”
“ไม่ได้!” อวิ๋นหลินปฏิเสธโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ
หลิวตงเยว่รู้สึกไม่สบายใจ ก็ได้ยินอวิ๋นหลินเอ่ยว่า “นายท่านของพวกเรากำชับไว้แล้วว่า ท่านหญิงอยู่ในวังถูกตามใจมาตั้งแต่เล็ก และดื่มแต่น้ำจากภูเขาอวี้เฉวียนเท่านั้น นายท่านกลัวว่าท่านหญิงจะไม่ชินกับอาหารและเครื่องดื่ม จึงตั้งใจบรรจุน้ำจากภูเขาอวี้เฉวียนมาหลายถุงหนังโดยเฉพาะ หากท่านหญิงอยากดื่มชา เจ้าก็เทน้ำจากภูเขาอวี้เฉวียนนั้นแล้วต้มให้ท่านหญิงข้างกองไฟนี้ น้ำที่พวกเราดื่มให้ท่านหญิงดื่มไม่ได้หรอก”
หัวใจที่เหมือนเงียบสงัดของเขามีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
หลิวตงเยว่ขอบคุณอวิ๋นหลินหลายครั้ง และใช้กาดีบุกในรถม้าต้มน้ำให้เจียงเซี่ยนหนึ่งกาเล็ก แล้วถือเข้าไปในรถม้า เขาชงชาเหรินฮว่าอิ๋นหาวให้เจียงเซี่ยนกาหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านหญิง กินของว่างดีกว่าขอรับ! หมั่นโถวนี้กินคู่กับผักดองแล้วรสชาติดี แต่กินมากไปก็ไม่ได้เช่นกัน จะกระหายน้ำง่าย และบวมง่ายด้วย”
ในความทรงจำ
